Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu skargi Redaktora Naczelnego Dziennika A w [...] na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Opolu w przedmiocie informacji publicznej:
- 1) zobowiązał ww. organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 1 sierpnia 2014 r.,
- 2) stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- 3) wymierzył Zarządowi Okręgowemu Polskiego Związku Łowieckiego w Opolu grzywnę w kwocie 300 (trzysta) złotych.
Na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 r., działający w imieniu skarżącego S. P., złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym koszty opłaty sądowej, koszty zastępstwa prawnego, opłaty skarbowej z tytułu udzielonych pełnomocnictw oraz zwrot kosztów przejazdu pełnomocnika do Sądu. Poinformował, że podróż na trasie [...] – Opole i Opole – [...] (404 km x 2) odbywa samochodem osobowym z silnikiem powyżej 900 cm³, marki toyota [...] o numerach rej. [...], bez ponoszenia kosztów noclegu. Zażądał zwrotu z tego tytułu opłaty w wysokości 675,33 zł (404 km x 0,8358 zł).
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 1.049,33 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku wniesionego zażalenia, powyższe orzeczenie Sądu I instancji zostało uchylone w dniu 25 lutego 2015 r., przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt I OZ 117/15).
Na skutek złożonej skargi kasacyjnej od zapadłego w sprawie wyroku Sądu I instancji, akta sprawy zostały przekazane w dniu 2 lutego 2015 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, celem rozpoznania. Sąd ten, w dniu 15 stycznia 2016 r. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę, a także zasądził na rzecz Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Opolu od P. G. – Redaktora Naczelnego Dziennika A kwotę 400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (sygn. akt I OSK 322/15).
W aktach sprawy znajduje się wniosek skarżącego z dnia 11 marca 2015 r. (data wpływu do Sądu w dniu 18 marca 2015 r., w którym zwrócił się o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku, na zasadzie art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając żądanie wskazano, że wniosek o zasądzenie kosztów procesu na rzecz skarżącego został przez niego złożony na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r., a Sąd pomimo tego nie orzekł co do podniesionej kwestii w wyroku kończącym postępowanie sądowe w I instancji, uwzględniającym skargę. Sad dokonał tego odrębnym postanowieniem, które zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tej sytuacji skarżący został pozbawiony zwrotu poniesionych kosztów związanych z reprezentacją na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r., nie ze swojej winy, tylko z powodu przyznania kosztów przez Sąd bez podstawy prawnej, w niewłaściwym trybie przewidzianym przez przywołaną wyżej ustawę, na strona nie miała wpływu. Z powyższych względów, skarżący uznał za zasadny złożony wniosek o przywrócenie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Postępowanie wszczęte wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. – dalej zwanej: "P.p.s.a."), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Jednocześnie w myśl art. 64 § 3 P.p.s.a., do wniosków stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Regulacja ta ma zatem zastosowanie do tzw. postępowań "wpadkowych", czyli incydentalnych wywołanych np. wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności prawnej.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 listopada 2014 r., uwzględniający wniesioną skargę i jednocześnie orzekł o jej oddaleniu. Tym samym brak jest podstaw prawnych do rozpoznawania kwestii zwrotu kosztów na zasadzie art. 200 P.p.s.a., stosownie do którego zwrot tych kosztów, niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji. W niniejszej sprawie, wobec uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, orzeczenie to straciło moc obowiązującą, a zatem brak jest przesłanek do zastosowania przywołanego art. 200 P.p.s.a.
Z powyższych względów, także wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku w trybie art. 175 P.p.s.a., zmierzający w istocie do zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, uznać należało za bezzasadny. Skoro brak jest przesłanek do spełnienia żądania skarżącego w zakresie zwrotu kosztów procesu od organu, to tym samym również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku o poruszaną kwestię, należy uznać za bezprzedmiotowy.
Wobec powyższego, Sąd działając na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. i art. 200 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.