Uzasadnienie
G. M. (zwana dalej "skarżącą") złożyła w piśmie z dnia 27 czerwca 2023 r. skargę na przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO") w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym, którego przedmiot opisano w rubrum postanowienia. Skarżąca uważa, że postępowanie administracyjne jest prowadzone z naruszeniem przepisów prawa – rozpoznanie jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie. SKO wskazało, że nie zostało nigdy wniesione ponaglenie na przewlekłość. W tej sytuacji skarga jawi się jako niedopuszczalna.
Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wezwała skarżącą do przedłożenia dowodu wniesienia ponaglenia na przewlekłość SKO, które poprzedzało wniesioną skargę. Skarżąca została pouczona o obowiązku udzielenia odpowiedzi na wezwanie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W piśmie z dnia 6 sierpnia 2023 r. skarżąca, odpowiadając na wezwanie Sądu, zakwestionowała to, że Sąd zakwalifikował jej pismo jako skarga na przewlekłość. Jej zdaniem jest to skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym bez nieuzasadnionej zwłoki. Ponadto to SKO powinno podać powody swojej zwłoki. Skarga, w ocenie skarżącej, jest prawidłowa i zasadna, bowiem dotyczy decyzji otrzymanej z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei w myśl § 3 powołanego przepisu: "Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym." Sąd w składzie orzekającym po analizie akt sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest niedopuszczalna.
W art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. ustawodawca ukonstytuował obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia, które przysługują w toku postępowania administracyjnego. Tylko wyczerpanie tych środków zaskarżenia może otworzyć stronie drogę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Innymi słowy, niedopuszczalne jest wniesienie skargi, jeżeli strona nie skorzystała ze wszystkich przysługujących jej możliwości. Wspomnianymi środkami zaskarżenia są znane w prawie odwołanie, zażalenie, czy też ponaglenie.
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że skarżąca, wbrew swoim późniejszym twierdzeniom, złożyła skargę na przewlekłość postępowania, bowiem sama zaznaczyła to w swojej skardze – "Żądam stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, a ponadto na podstawie art. 6 ust. 3 w zw. z art. 12 ust. ww. ustawy żądam wydania organowi rozpoznającemu sprawę zalecenia podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz, zasądzenie na moją rzecz sumy pieniężnej w wysokości [...]. zł". Skarżąca podnosi, że w sprawie rozpatrywanej przez SKO doszło do nieuzasadnionej zwłoki. Skarżąca nie traktuje o tym, że sprawa nie została załatwiona, tylko, że doszło do powstania zwłoki. To oznacza, że Sąd prawidłowo zakwalifikował przedmiot skargi. Należało więc uznać, że skarżąca złożyła skargę na przewlekłość SKO.
Wobec powyższej konstatacji, w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia. Powołany przepis jest swoistą konsekwencją omówionej już powyżej zasady obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia, o której mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. To z kolei oznacza, że najpierw musi zostać wniesione ponaglenie, aby następnie można było wnieść skargę na przewlekłość. W niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że skarżąca nigdy nie złożyła ponaglenia. Takiego pisma procesowego nie odnotowano w aktach sprawy, a skarżąca, uprzednio wezwana, nie wykazała, jakoby takie pismo wnosiła. Zaistniała więc sytuacja, w której nie wyczerpano środków zaskarżenia, a więc nie spełniono obowiązku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Jeżeli skargi na przewlekłość nie poprzedziło ponaglenie, skargę należy uznać za niedopuszczalną, co zasadnie podniosło SKO w odpowiedzi na skargę (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 718/20, LEX nr 3161709).
Mając na względzie imperatywny charakter przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a także fakt, że ziściła się wskazana przesłanka, Sąd nie może podjąć innego rozstrzygnięcia, gdyż jest związany powołaną podstawą prawną. Skarga na przewlekłość okazała się niedopuszczalna. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
/-/ W. Batorowicz