Uzasadnienie
Pismem z 30 stycznia 2012 r. R. K. wniósł do Rady Miasta P. "zażalenie" na odmowę wszczęcia przez Prezydenta Miasta P. postępowania wobec pracowników Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. w sprawie niszczeni drzewostanu. W uzasadnieniu pisma R. K. zarzucił wskazanym imiennie pracownikom tego Wydziału bezprawne działania szkodzące zieleni miejskiej.
W dniu 25 kwietnia 2012 r. R. K. wniósł, za pośrednictwem Rady Miasta P., skargę na bezczynność tego organu polegającą na nierozpatrzeniu jego zażalenia z 30 stycznia 2012 r. Skarżący zarzucił, iż Rada Miasta nie podejmuje jakiejkolwiek kontroli poczynań Prezydenta Miasta P. i podległych mu jednostek organizacyjnych i przyczynia się do nieporządku prawnego. Nie zgadza się z stanowiskiem jakoby Rada Miasta nie była organem kompetentnym do rozpoznawania spraw dotyczących nadużyć w ochronie środowiska dokonywanych przez urzędników miejskich. Skarżący wskazał, iż z treści art. 78 ustawy o ochronie przyrody wynika obowiązek Rady Miasta do kontroli poczynań Prezydenta Miasta, skoro realizuje on zobowiązania środowiskowe Rady Miasta.
Odpowiadając na skargę Przewodniczący Rady Miasta P. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Organ wyjaśnił, iż odpowiadając na pismo skarżącego z 30 stycznia 2012 r. oraz kolejne jego pisma z 6 lutego 2012 r., 12 marca 2012 r. oraz 27 marca 2012 r., pismami z 31 stycznia 2012 r., 13 lutego 2012 r. i 19 marca 2012 r. wyjaśnił skarżącemu, iż Rada Miasta P. nie jest właściwa do podejmowania jakichkolwiek rozstrzygnięć wobec pracowników Urzędu Miasta P., nie jest organem wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a. w zakresie wydawania decyzji dotyczących zezwolenia na wycinkę oraz nie jest organem właściwym do wymierzana kar za niszczenie środowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Rady Miasta P. z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na bezczynność jest uzasadnione przypadkiem niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także przypadkiem odmowy wydania aktu o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a (decyzja, postanowienie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, interpretacje podatkowe), mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku.
W ocenie Sądu, sprawa z którą skarżący zwrócił się w piśmie z dnia 30 stycznia 2012 r. do Rady Miasta P. dotycząca wszczęcia postępowania wobec pracowników Urzędu Miasta P., nie jest sprawą, w której Rada Miasta P. mogłaby zająć stanowisko w trybie władczego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia, innego władczego aktu lub czynności o charakterze indywidualnym).
Analiza pisma R. K. z 30 stycznia 2012 r. prowadzi do wniosku, że podanie to stanowi skargę wniesioną na podstawie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw." Przepis ten zamieszczony jest w Rozdziale 2 zatytułowanym "Skargi" Działu VIII k.p.a.
Należy wyjaśnić, iż postępowanie skargowe uregulowane w dziale VIII k.p.a. jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie (zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi) nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, to jest postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje bowiem niekwestionowany pogląd, iż postępowanie to nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (por. postanowienia Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005r r. sygn. OSK 1110/04, z dnia 14 października 2010 r., sygn. II OSK 2019/10 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2005 r., sygn. I SA/Rz 117/05, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tym samym należy stwierdzić, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skargowego, o którym mowa w dziale VIII k.p.a. jest niedopuszczalna - nie mieści się bowiem w zakresie kognicji sądu określonym w art. 3 p.p.s.a.
Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
/-/ T. Świstak