Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 czerwca 2010 r. D. G. wniósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Z uwagi na treść art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. dalej: P.p.s.a), zgodnie z którym Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 lipca 2010 r został wezwany do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, wpisu sądowego w kwocie 100 zł pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe zarządzenie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 22 lipca 2010 r. (k. 31 akt) i jak wynika z akt sprawy wpis nie został uiszczony przez skarżącego w zakreślonym terminie (k. 38 akt).
Z kolei w dniu 23 lipca 2010 r., D. G. wniósł do tutejszego Sądu pismo cofające skargę w związku z wywiązaniem się przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w P. pismem z dnia 5 lipca 2010 r. z obowiązku udzielenia informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 P.p.s.a skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd chyba, że uzna je za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wydaje postanowieniu o umorzeniu postępowania.
Zgodnie z panującym w orzecznictwie poglądem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, LEX nr 335007). Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Z uwagi na powyższe, w związku z niemożliwością nadania skardze biegu, wobec nieuiszczenia wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, zasadnym było nie umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, lecz odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., stanowiącego, iż skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
/-/ T. Świstak