Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 lutego 2015 r. W. M. H. i W. H. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Rektora P. P. co do wszczęcia postępowania wyjaśniającego w sprawie mobbingu dokonywanego zdaniem skarżących przez Dziekana Wydziału Inżynierii Zarządzania P. P. oraz Kierownika Katedry Ergonomii i Inżynierii Jakości Wydziału Inżynierii Zarządzania P.P.
W odpowiedzi na skargę Rektor P. P. wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, iż jest ona niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skargę wniesioną w niniejszej sprawie jako niedopuszczalną należało odrzucić.
Zważyć należy, iż zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 określa, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. gdy sprawa powinna być zakończona decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjny i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innym niż określonym w pkt 1-3 aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemną interpretacją przepisów prawa podatkowego wydawaną w indywidualnej sprawie.
Tymczasem w niniejszej sprawie W. M. H. i W. H. wnieśli skargę na bezczynność Rektora P. P. w sprawie wszczęcia postępowania wyjaśniającego w sprawie mobbingu dokonywanego zdaniem skarżących przez Dziekana Wydziału Inżynierii Zarządzania P. P. oraz Kierownika Katedry Ergonomii i Inżynierii Jakości Wydziału Inżynierii Zarządzania P. P..
Zważyć należy, iż stosunek pracy pracowników wyższej uczelni został uregulowany w rozdziale 2 działu III ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.). W rozdziale żaden z przepisów nie odnosi się do kwestii mobbingu. Zgodnie z art. 136 ust. 1 tej ustawy w sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników uczelni, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Przepis art. 943 § 1 Kodeksu pracy określa, że pracodawca jest obowiązany przeciwdziałać mobbingowi. Przy czym, zgodnie z § 2 tego artykułu mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników.
Pracownik, u którego mobbing wywołał rozstrój zdrowia, może dochodzić od pracodawcy odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę (art. 943 § 3 k.p.), zaś pracownik, który wskutek mobbingu rozwiązał umowę o pracę, ma prawo dochodzić od pracodawcy odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów (art. 943 § 4 k.p.). Jednocześnie wskazać należy, iż zgodnie z art. 136 ust. 2 Prawo o szkolnictwie wyższym spory o roszczenia ze stosunku pracy pracownika uczelni rozpatrują sądy pracy.
Zważywszy zatem, że po pierwsze niniejsza sprawa nie stanowi bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., albowiem Rektor P. P. nie był zobowiązany w sprawie mobbingu do wydania żadnego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a po drugie, że sprawa ta należy do właściwości sądu pracy, skargę złożoną w niniejszej sprawie należało jako niedopuszczalną odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ B. Drzazga