Uzasadnienie
Złożoną w dniu 13 lutego 2015 r. skargą A. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o stwierdzenie bezczynności Rektora "A" w przedmiocie uchylenia i wycofania z obiegu opinii dotyczącej całokształtu pracy skarżącego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że pismem z dnia (...) grudnia 2013 r., skarżący zwrócił się do organu – Rektora "A" – z wnioskiem o uchylenie i wycofanie z obiegu opinii prof. T. Z. z dnia (...) września 2013 r. dotyczącej całokształtu pracy skarżącego w roku akademickim 2012/2013. Na podstawie powyższej opinii skarżący, decyzję z dnia (...) października 2013 r. został skreślony z listy studentów. Decyzja powyższa została uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 4/14.
Następnie wskazano, że pismami z dnia (...) lipca 2014 r., (...) sierpnia 2014 r., (...) października 2014 r. oraz (...) stycznia 2015 r. wezwał Rektora "A" do usunięcia naruszenia prawa i wydania decyzji w sprawie uchylenia i wycofania z obiegu prawnego opinii prof. T. Z. z dnia (...) września 2013 r. Pomimo pisemnych wezwań Rektor nie uchylił powyższej decyzji, co oznacza, że pozostaje on w bezczynności, gdyż pomimo upływu terminów określonych w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", nie wydał stosownej decyzji administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę Rektor "A" wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że przedmiot zaskarżenia nie podlega sądowej kontroli.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności wskazać, że instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał jednakże zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 K.p.a., organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, Baza NSA).
Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie wyłącznie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynność oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań (P. Daniel, Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania – zakres kontroli, Kontrola państwowa 2013, Nr 3, s. 94).
Równocześnie zastrzec w tym miejscu należy, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dotyczy wszystkich działań podmiotów wykonujących zadań z zakresu administracji publicznej (a więc organów administracji w znaczeniu funkcjonalnym), a jedynie te akty i te czynności, które zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a powołanej powyżej ustawy, a więc decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona jedynie w sytuacji, w której istnieje organ właściwy do wydania lub podjęcia aktów lub czynności w opisanych powyżej formach procesowych. Gdy warunek powyższy nie jest spełniony, skarga podlega odrzuceniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06 lipca 2004 r., sygn. OSK 547/04, Baza NSA).
W realiach przedmiotowej sprawy wskazać należy, że skarżący domaga się uchylenia i wycofania z obiegu opinii dotyczącej całokształtu pracy skarżącego. Zauważyć jednak należy, ze obowiązujący przepisy prawne, w tym w szczególności przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 572), nie przewidują możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie wycofania z obiegu opinii dotyczącej całokształtu pracy pracownika uczelni. Tym samym brak jest postępowania, które mogłoby zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej. Konsekwentnie skarżący nie może zarzucać organowi, iż ten pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania jego wniosku.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną, odrzucił.
/-/ M. Kwiecińska