Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 r. tutejszy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.) z uwagi na niedopuszczalność skargi – odrzucił skargę W. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie bliżej opisanej w rubrum niniejszego postanowienia.
Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 15 lutego 2017 r. wraz z pouczeniem o sposobie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej, w tym o tzw. przymusie adwokacko-radcowskim (k. 108, 112).
W dniu 16 lutego 2017 r. (k.
13) W. K. wniósł osobiście sporządzoną (podpisaną) skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. W tym piśmie procesowym strona poza posłużeniem się terminem "ZAWIADOMIENIE O POPEŁNIONYM PRZESTĘPSTWIE" oświadczyła, że skarży postanowienie tutejszego Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. sygn. akt II SAB/Po 83/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że intencją skarżącego jest zakwestionowanie rozstrzygnięcia tutejszego Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. o odrzuceniu skargi, a w tym wypadku środkiem odwoławczym jest skarga kasacyjna. Ponadto w związku z niniejszą sprawą Sąd wyjaśnia, że z urzędu znany jest Sądowi fakt skierowania przez skarżącego bezpośrednio do organów ścigania zawiadomienia o przestępstwie (pismo skarżącego z dnia 28 lutego 2017 r. – Wydział Informacji Sądowej WSA w Poznaniu [...]).
Zgodnie z art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3.
Skarżący W. K. osobiście sporządził i wniósł w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, mimo że o wymogach formalnych takiego środka odwoławczego został pouczony przy doręczeniu odpisu zaskarżonego postanowienia. Z akt sprawy i kontekstu całokształtu okoliczności nie wynika zaś, aby skarżący był podmiotem, o którym mowa w art. 175 § 2 lub 3 P.p.s.a. (wyjątki od przywołanej zasady dotyczą enumeratywnie wymienionych kategorii podmiotów posiadających specjalistyczną wiedzę prawniczą z racji wykonywanego zawodu lub pełnionej funkcji), co uprawniałoby go do sporządzenia skargi kasacyjnej osobiście.
Skoro skarżący nie wykazał, że jest podmiotem uprawnionym do samodzielnego sporządzenia tego środka odwoławczego, Sąd uznał skargę kasacyjną za obarczoną brakiem nieusuwalnym, co stanowi podstawę do jej odrzucenia.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
/-/ Jakub Zieliński