Uzasadnienie
T.K. (dalej: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO", "Kolegium") w przedmiocie nierozpoznania odwołania Skarżącego złożonego od decyzji Burmistrza z [...] października 2017 r. nr [...] oraz licznych wniosków o udzielenie informacji o stanie sprawy.
Skarżący zarzucił Kolegium naruszenie:
- 1) art. 35 § 1, art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1, a także art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 12 kpa poprzez brak rozpoznania i rozstrzygnięcia odwołania złożonego przez Skarżącego w dniu [...] października 2017 r. od wyżej wskazanej decyzji Burmistrza z [...] października 2017 r., co stanowi o bezczynności organu,
- 2) art. 35 § 2, a także art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 12 kpa poprzez brak odpowiedzi na licznie składane przez Skarżącego wnioski o udzielenie istotnych dla niego informacji dot. stanu sprawy, co stanowi dopuszczenie się przez wskazany wyżej organ bezczynności.
Wobec powyższego Skarżący zawnioskował o:
- 1) stwierdzenie, że we wskazanych powyżej przypadkach organ dopuścił się bezczynności,
- 2) stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem przepisów prawa,
- 3) zobowiązanie organu do rozpoznania i rozstrzygnięcia odwołania złożonego przez Skarżącego w dniu [...] października 2017 r. - w terminie 1 miesiąca,
- 4) zobowiązanie organu do niezwłocznego udzielenia Skarżącemu informacji na temat stanu sprawy, a także prognozowanego terminu jej załatwienia, stosownie do wniosków wskazanych w odwołaniu,
- 5) wymierzenie organowi grzywny w zw. z art. 154 § 6 ppsa,
- 6) przyznanie na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości kwoty określonej w art. 154 § 7 ppsa w wyniku uznania naruszenia przez organ prawa jako rażące,
- 7) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania oraz zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu Skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśnił, że zgodnie z przysługującym prawem dnia [...] października 2017 r. złożył do SKO (jako organu wyższego stopnia) odwołanie od decyzji Burmistrza z [...] października 2017 r. Kolegium wbrew regulacjom zawartym w kpa, a dotyczących terminów załatwiania spraw do dnia wniesienia skargi nie rozpoznał sprawy. Również liczne wnioski Skarżącego o udzielenie informacji o stanie sprawy, pozostawiał bez odpowiedzi. Skarżący zauważył, że sam fakt upływu tak znacznego okresu czasu i nierozpoznanie odwołania, a także brak jakiejkolwiek informacji ze strony organu świadczy o oczywistej bezczynności Kolegium, a także o rażącym naruszeniu prawa. Organ dopuścił się naruszenia nie tylko norm określających terminy w jakich sprawy winny być załatwiane, ale także naruszenia naczelnych zasad postępowania administracyjnego. Nierozpoznanie odwołania i brak rozstrzygnięcia istoty sprawy stanowi o bezczynności organu, zaś czas jaki upłynął od złożenia środka zaskarżenia powoduje, że bezczynność ta stanowi rażące naruszenie prawa.
Bezczynność trwa ponad 2 lata, to zaś narusza podstawowe statuujące postępowanie administracyjne zasady (m. in. zasadę szybkości postępowania). Także brak udzielenia przez organ wyjaśnień czy informacji o stanie sprawy, czy też o przyczynach zwłoki stanowi rażące naruszenie prawa i ogranicza zaufanie Skarżącego do organów administracji publicznej.
Skarżący podkreślił, że od wielu lat jego nieruchomość zalewana jest wodą. Tym samym jej użyteczność oraz wartość nieustannie pomniejszana. Szybkie i sprawne załatwienie sprawy było tym bardziej w pełni uzasadnione. Naruszenie przepisów wynika wyłącznie z winy organu, zatem żądania Skarżącego są w pełni zasadne.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, ewentualnie umorzenie postępowania, z uwagi na fakt, że sprawa została zakończona stosowną decyzją.
Pismem z dnia 14 maja 2020 r., Sąd wezwał strony postępowania do nadesłania wniosków skarżącego kierowanych do organu odwoławczego o udzielenie informacji o stanie sprawy dotyczącej rozpoznania odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] października 2017 r. nr [...]. Wezwanie to zostało wykonane przez pełnomocnika skarżącego poprzez nadesłanie do WSA czterech pism zawierających wniosek odwołującego się o udzielenie informacji o stanie sprawy, kopie notatek pracownika sekretariatu, który kontaktował się telefonicznie z SKO w celu uzyskania informacji o stanie sprawy, oraz kopie pism otrzymanych przez pełnomocnika strony od organów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako uzasadniona, została przez Sąd uwzględniona.
Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.).
Należy też dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skarga została rozpoznana przez WSA w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Strona skarżąca zarzuca SKO bezczynność polegającą na niewydaniu w terminie decyzji rozpoznającej wniesione przez nią odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji tego Organu orzekającej o zatwierdzeniu ugody w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych.
Bezczynność organu administracji publicznej to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Tak rozumiana bezczynność oznacza naruszenie prawa obywatela UE do dobrej administracji. Prawo do dobrej administracji wynika z treści art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1). Jednym z fundamentalnych elementów tego prawa jest w myśl art. 41 ust. 1 tej Karty, prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii.
Wzorzec postępowania organu administracji w zakresie terminów załatwienia sprawy administracyjnej wyznaczają przepisy art. 12 § 1 oraz art. 35 § 1, 2 i 3 K.p.a. Szczególnie istotne znaczenie w niniejszej sprawie odgrywa przepis art. 35 § 3 K.p.a., który stanowi: Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przestrzeganie tego terminu łączy się bezpośrednio z zasadą ogólną procesu administracyjnego wyrażoną w art. 12 § 1 K.p.a., zobowiązującą Organ do działania w sprawie wnikliwie i szybko.
Ponadto zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.
Rozpoznając niniejszą sprawę WSA zobowiązany był uznać, że Kolegium wykazało się rażącą bezczynnością w załatwieniu sprawy z odwołania T.K., ponieważ przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie wydało rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie ze złożonego odwołania w terminie określonym w treści art. 35 § 3 K.p.a. Potwierdziły się zarzuty skargi, że postępowanie odwoławcze było prowadzone przez ten organ od [...] lipca 2018 r. (data wpływu odwołania do SKO), do [...] lutego 2020 r. (data wydania decyzji), a więc przez okres 20 miesięcy.
Z przesłanych do WSA akt sprawy jednoznacznie wynika, że odwołanie strony Skarżącej złożone od wydanej w pierwszej instancji decyzji przez Burmistrza zostało przekazane do SKO pismem Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie" już dnia [...] lipca 2018 r. (prezentata SKO zamieszczona na w/w piśmie). W podstawie prawnej tego pisma nazwanego "Zawiadomienie" wskazano art. 65 § 1 K.p.a., stwierdzając że Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie" nie jest organem właściwym do rozpoznania odwołania wniesionego przez T.K. Do w/w dołączono akta administracyjne sprawy, co z potwierdza wykaz załączników.
Wobec takiej daty wpływu odwołania wraz z aktami administracyjnymi, sprawa z odwołania Skarżącego winna zostać załatwiona przez organ odwoławczy nie później niż do dnia [...] sierpnia 2019 r. – art. 12 § 1, art. 35 § 3 w zw. z art. 57 § 3 K.p.a. Nie stanowi kwestii, iż do tej daty Kolegium nie rozpoznało wniesionego odwołania. Uczyniło to dopiero na skutek wniesionego przez Skarżącego ponaglenia, które do organu odwoławczego wpłynęło w dniu [...] grudnia 2019 r. oraz skargi na bezczynność, która została złożona w siedzibie Kolegium w dniu [...] stycznia 2020 r. Rozpoznanie odwołania nastąpiło decyzją wydaną pod dniu wniesienia skargi, dopiero [...] lutego 2020 r. Nie jest wiadome kiedy strony postępowania otrzymały decyzję Kolegium, gdyż brakuje w aktach dowodów jej doręczenia. Mocą decyzji o nr [...], SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza o wygaśnięciu decyzji o zatwierdzeniu ugody dotyczącej uregulowania stosunków wodnych.
Strona skarżąca wykazała, że w toku prowadzonego przez 20 miesięcy postępowania odwoławczego wnosiła do Organu wnioski, w których prosiła o podanie m.in. informacji o to na jakim etapie rozpoznawania znajduje się sprawa oraz kiedy zostanie wyznaczony termin jej załatwienia. Były to pisma z dnia [...] lutego 2018 r., z dnia [...] sierpnia 2018 r., z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz z dnia [...] lipca 2019 r. Reprezentujący stronę pełnomocnik nie otrzymał od Organu odpowiedzi na żadne z tych pism. Jednocześnie w toku postępowania Organ odwoławczy nie podjął żadnych czynności w sprawie mogących usprawiedliwiać zaistniałą zwłokę. W szczególności, nie podejmowano jakichkolwiek czynności wyjaśniających.
Nie można także pominąć faktu, iż SKO nie zawiadomiło strony o nie załatwieniu sprawy w terminie, jak również nie podało przyczyn tej zwłoki; nie podano też nowego terminu załatwienia sprawy, do czego Organ jest zobligowany mocą art. 36 § 1 K.p.a.
Nieznane są Sądowi a także stronie Skarżącej, przyczyny dla których SKO nie rozpoznało odwołania w terminie jak również przyczyny rozpoznania odwołania dopiero po upływie 20 miesięcy od dnia wpływu odwołania wraz aktami sprawy. Z akt administracyjnych nie wynika, aby stan faktyczny czy prawny sprawy, który został ustalony przez Organ I instancji, był szczególnie skomplikowany i wymagał od organu odwoławczego podjęcia dodatkowych czynności celem wyjaśnienia sprawy jak również aby wiązał się z koniecznością dokonywania uzgodnień. Tą ocenę potwierdza działanie SKO, które ostatecznie rozpoznało środek zaskarżenia bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w własnym zakresie lub poprzez zlecenie przeprowadzenia stosownych czynności organowi pierwszej instancji na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. Kolegium nie zastosowało też art. 138 § 2 K.p.a., co oznaczało, że zdaniem tego organu zebrany przez Burmistrza materiał dowodowy był w zupełności wystarczający, aby ponownie merytorycznie rozpoznać sprawę i ustosunkować się do wniesionych zarzutów.
W treści odpowiedzi na skargę organ nie podaje żadnych obiektywnych okoliczności mogących w jakikolwiek sposób usprawiedliwiać tak poważną bezczynność w sprawie. Prezes SKO wnosi jedynie o oddalenie skargi względnie o umorzenie postępowania.
Wyrażone w odpowiedzi na skargę żądanie Organu, aby Sąd umorzył postępowanie jest oczywiście niezasadne. Według art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd ma możliwość wydania trzech rodzajów rozstrzygnięć w zależności od okoliczności i charakteru danej sprawy. Jak stanowi ten przepis, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Wskazać należy, że zawarte w pkt 3 w/w przepisu rozstrzygnięcie dotyczy właśnie takich sytuacji, gdy Organ poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie przed przekazaniem skargi do Sądu znosi stan swojej bezczynności. Okoliczność taka powoduje, że zobowiązywanie Organu do wydania w określonym terminie aktu bądź do dokonania czynności staje się zbędne, jednocześnie nie uniemożliwiając sądowi stwierdzenia rażącej bezczynności. Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dotyczy to również sytuacji gdy Organ przed przesłaniem skargi do Sądu wyda rozstrzygnięcie w sprawie. Dlatego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie akceptuje się stanowisko NSA wyrażone w postanowieniu z dnia 17 października 2012 r., sygn. I OSK 2443/12, CBOSA, iż uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu (patrz. szerz. Woś Tadeusz. Art. 149. W: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016.).
Zatem wydanie przez SKO decyzji rozpoznającej odwołanie nie skutkowało bezprzedmiotowością postępowania sądowego jak błędnie uważa organ (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 8 października 2019 r., o sygn. II SAB/Rz 86/19, CBOSA). Przyjmując sposób interpretacji organu, należałoby każdorazowo umorzyć postępowanie wywołane skargą na bezczynność, jeżeli w wyniku zaskarżenia bezczynności organ wydawałby rozstrzygnięcie załatwiające sprawę administracyjną. Intencją ustawodawcy było zaś aby stan bezczynności Sąd badał na dzień wniesienia skargi, co powoduje że wyłącznie wówczas gdy w chwili złożenia skargi sprawa była załatwiona w sposób określony prawem, nie można byłoby mówić o nielegalnym milczeniu administracji. Organ w takim układzie mógł natomiast działać w sposób przewlekły, co także może stanowić przedmiot skargi sądowoadministracyjnej.
Sąd mając na uwadze zacytowany wyżej przepis art. 149 § 1a P.p.s.a., zobligowany był uznać, że bezczynność Kolegium w rozpoznaniu wniesionego odwołania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czyli takim które wymaga szczególnego napiętnowania za pomocą środków sądowej kontroli administracji.
Za NSA przyjąć należy, iż rażące naruszenia prawa w terminowym rozpoznaniu sprawy to wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (zob. wyrok NSA z 6 lutego 2020 r., o sygn. I OSK 3918/18, LEX).
Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, iż przytoczone wyżej wyróżniki rażącego naruszenia prawa wystąpiły w postępowaniu przed SKO. Do tego wniosku prowadzą niezaprzeczone żadnymi argumentami przytoczone wcześniej okoliczności sprawy, tj. fakt, że SKO przekroczyło termin na załatwienie sprawy o ponad 19 miesięcy, nie podjęło żadnych czynności w sprawie, co istotne nie zawiadomiło strony o tym, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie, do czego organ ten zobowiązuje przepis art. 36 § 1 i 2 K.p.a. Nie jest oczywiście obojętne dla tej oceny to, że SKO nie odpowiedziało na liczne pisma strony, w których prosiła o podanie prostej informacji kiedy jej sprawy zostanie wreszcie zakończona, co musi dodatkowo świadczyć o niedopuszczalnym lekceważeniu problemu z jakim Skarżący zwrócił się do organu administracji. Mocno negatywną kwalifikację zachowania SKO pogłębiają także okoliczności dotyczące materii w jakiej wniesiono odwołanie, a więc regulowanie mocą decyzji naruszonych stosunków wodnych.
Taki przedmiot sprawy, z którym wiążą się kwestie ponoszenia szkód na skutek zalewania nieruchomości, zdecydowanie przemawiał za koniecznością niezwłocznego rozpoznania odwołania. Tym bardziej, że swe odwołanie strona pierwotnie wniosła już [...] października 2017 r., co w istocie oznacza że oczekiwała na rozstrzygnięcie organu odwoławczego przez 26 miesięcy. Długotrwałe i niczym nieuzasadnione milczenie organu odwoławczego zmusiło stronę do zaangażowania swych środków oraz czasu w złożenie ponaglenia a następnie skargi do sądu administracyjnego.
Wobec powyższych ustaleń należy przyznać słuszność skardze, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia nie tylko z oczywistym a przez to rażącym naruszeniem art. 35 § 3 K.p.a., ale także ewidentną obrazą art. 12 § 1 K.p.a., wyrażająca zasadę działania organów bez zbędnej zwłoki. Prowadzenie postępowania odwoławczego przez 20 miesięcy, bez podejmowania jakichkolwiek czynności wyjaśniających, niepoinformowanie o nowym terminie załatwienia sprawy i dodatkowo brak odpowiedzi na pisma strony, świadczy o oczywistej obrazie zarówno tej zasady K.p.a., jak również zasady obligującej organy administracji do takiego prowadzenia spraw, aby pogłębiać zaufanie obywatela do organów państwa – art. 8 § 1 K.p.a.
Wszystkie powyższe okoliczności świadczą o naruszeniu w sposób rażący prawa strony do niezwłocznego załatwienia sprawy administracyjnej, a więc art. 12 § 1 oraz art. 35 § 1 i 3 K.p.a. Uznać zatem należało, że SKO dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu odwołania, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a.
Szczególnie rażący charakter stwierdzonej bezczynności nakazywał Sądowi uwzględnienie wniosku strony o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., który stanowi: Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zdaniem WSA, wymogu faktycznej ochrony przed bezczynnością, czy rażącą bezczynnością administracji nie spełnia samo tylko stwierdzenie przez sąd zaistnienia tej okoliczności. Dalego należy zgodzić się ze stanowiskiem, iż w celu zapewnienia obywatelom rzeczywistej ochrony przed bezczynnością administracji konieczne jest zastosowanie środka prawnego, motywującego jej organy do niezwłocznego działania, a jednocześnie, zapewniającego zadośćuczynienie za naruszenie prawa do terminowego załatwienia sprawy (tak słusznie WSA w Gliwicach w wyroku z 27 lutego 2020 r., o sygn. I SAB/Gl 25/19, LEX).
Wymierzona SKO grzywna powinna motywować ten organ do działania w sprawach należących do właściwości tego organu w terminach określonych w art. 35 K.p.a. i w konsekwencji też stanowić środek prewencyjny, tj. chroniący innych przed niedopuszczalnym w państwie prawa rozpoznawaniem spraw z tak rażącą zwłoką. Natomiast przyznana stronie suma pieniężna będzie choćby w części rekompensować jej straty jakie poniosła w skutek opieszałego działania organu, tym bardziej że stwierdzona bezczynność powstała tylko i wyłącznie z niepodważalnej winy organu odwoławczego. O jej wymierzeniu zadecydowała również argumentacja skargi wskazująca na straty jakie ponosi Strona w wyniku zalewnia wodą jego nieruchomości.
Należy przyznać, że Skarżący miał szczególny interes w niezwłocznym rozstrzygnięciu zainicjowanej sprawy, skoro zawarta w 2010 r. ugoda miała stanowić ochronę jego działki przed niszczącym działaniem wody. Sąd nie przyznał stronie sumy pieniężnej w kwocie wnioskowanej w skardze, tj. w maksymalnej wysokości 21473,35 zł (art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a.), gdyż Kolegium ostatecznie wydało decyzję rozpoznającą wniesione odwołanie.
Ustalone przez Sąd okoliczności faktyczne oraz prawne zadecydowały o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a, § 2 P.p.s.a. Natomiast w kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 P.p.s.a. obejmując nimi koszty wynagrodzenia radcowskiego ustalone zgodnie z § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), wpis sądowy oraz opłatę skarbową z tytułu udzielonego radcy prawnemu pełnomocnictwa.