Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. C. (dalej w skrócie: "skarżący"), jest bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 21 grudnia 2017 r. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego w [...] o udostępnienie mu informacji publicznej dotyczącej Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] J. K., w następującym zakresie:
- 1. życiorys prokuratora;
- 2. informacja potwierdzającą ukończenie studiów prawniczych;
- 3. kopia uzyskania aplikacji prokuratorskiej;
- 4. informacja o przebiegu drogi zawodowej prokuratora;
- 5. informacja o nominacji na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej.
W dniu 5 stycznia 2018 r. Prokurator Rejonowy w [...] nadała pismo kierowanego do skarżącego, w którym poinformowała go, że nie jest administratorem danych których udostępnienia zażądał. Ponadto poinformowała skarżącego, że informacji tej może udzielić skarżącemu Prokurator Okręgowy w [...], w którego dyspozycji pozostają akta osobowe prokuratorów.
W dniu 17 stycznia 2018 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 21 grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Zarzucił Prokuratorowi Rejonowemu w [...] naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art.
- 4. ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej w skrócie: "u.d.i.p.") i wniósł o:
- 1. stwierdzenie bezczynności organu poprzez przekroczenie ustawowego 14 -dniowego terminu na udostępnienie informacji publicznej;
- 2. wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu w [...] grzywny w wysokości 500 zł;
- 3. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że odpowiedź na jego wniosek została udzielona w 15 – tym dniu od złożenia wniosku, a więc z przekroczeniem terminu określonego w art. 13 u.d.i.p. Podniósł również, że Prokurator Rejonowy w [...] już od dnia wpłynięcia wniosku wiedziała, że nie jest administratorem danych, których udostępnienia skarżący zażądał, a więc przeciąganie terminu udzielenia tej informacji do 15-go dnia od dnia wpłynięcia wniosku uznać należy za działanie świadome i z premedytacją.
W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w [...] wniosła o jej oddalenie.
Wskazała, że odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej została udzielona z przekroczeniem o 1 dzień ustawowego terminu do jej udzielenia, tak więc bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Wyjaśniła również, że wniosek skarżącego wpłynął w drugiej połowie grudnia, a więc w okresie wzmożonej pracy w prokuraturze związanej ze zwiększonym wpływem spraw, opracowywaniem szeregu informacji i sprawozdań. Wiąże się to ze zwiększonym obciążeniem urzędników, w tym ekspediujących pocztę. Okoliczności te spowodowały, iż doszło do nadania przesyłki listowej z jednodniowym opóźnieniem.
Ponadto wskazała, że niektóre z żądanych informacji, nie stanowią informacji publicznej, np. życiorys prokuratora, niemniej oceny charakteru informacji winien dokonać administrator danych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się częściowo uzasadniona.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola ta - zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów.
Z art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd - uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
W ocenie Sądu analiza akt niniejszej sprawy a także treści pism procesowych skarżącego oraz wyjaśnień organu zawartych w odpowiedzi na skargę, z których wynika przebieg dotychczasowego postępowania w tej sprawie, pozwala stwierdzić, że skarga jest częściowo zasadna.
Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie czynności podejmuje, ale postępowania nie kończy wydaniem decyzji, postanowienia, czy innego aktu, których wydania w danym postępowaniu wymaga przepis prawa (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyrokach z 25 października 2012 r., sygn. II SAB/Bk 27/12 i z 15 listopada 2012 r., sygn. II SAB/Bk 53/12, a także WSA w Gdańsku w wyroku z 3 lipca 2013 r., sygn. II SAB/Gd 54/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których wymagane prawem czynności lub akt nie zostały podjęte (tak T. Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2005, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 grudnia 1998 r., sygn. III SAB 77/98, LEX nr 36590, a także np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 8 czerwca 2004 r., sygn. III SAB/Wa 8/04, LEX nr 160109).
Wniesienie skargi na bezczynność organu uzasadnia zatem samo niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy (tak: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004). Dla uznania bezczynności organu konieczne jest więc ustalenie, czy organ administracji był w danej sprawie zobowiązany do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia czynności, a jeżeli tak, to czy upłynął do tego termin.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W tym samym terminie, jak wynika z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, o ile stwierdzi, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, na przykład wynikające z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p.
Stwierdzić należy, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki:
- - nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo
- - nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo
- - nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).
Nawiązując do powyższych uwag nie ma wątpliwości, że skarżący w dniu 21 grudnia 2017 r. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego w [...] o udostępnienie mu informacji publicznej dotyczącej Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] J. K., w następującym zakresie:
- 1. życiorys prokuratora;
- 2. informacja potwierdzającą ukończenie studiów prawniczych;
- 3. kopia uzyskania aplikacji prokuratorskiej;
- 4. informacja o przebiegu drogi zawodowej prokuratora;
- 5. informacja o nominacji na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej.
W odpowiedzi na wniosek Prokurator Rejonowy w [....] w dniu 5 stycznia 2018 r. nadała pismo skierowane do skarżącego, w którym poinformowała go, że nie jest administratorem danych których udostępnienia zażądał. Ponadto poinformowała skarżącego, że informacji tej może udzielić skarżącemu Prokurator Okręgowy w [...], w którego dyspozycji pozostają akta osobowe prokuratorów; ostatecznie skarżący uzyskał wnioskowane informacje od Prokuratora Okręgowego w [...].
Chcąc zachować 14-dniowy termin, zakreślony treścią art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. organ powinien był zareagować w odpowiedniej formie na wniosek skarżącego najpóźniej do dnia 4 stycznia 2018 roku. Przekazanie skarżącemu pisemnej informacji o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji w dniu 5 stycznia 2018 roku, było zatem spóźnione.
Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, iż bezczynność organu nosiła znamiona rażącego naruszenia prawa. Odpowiedzi na wniosek udzielono skarżącemu z jednodniowym opóźnieniem. Argumenty skarżącego, że organ od dnia wpływu wniosku wiedział o braku możliwości udzielania informacji i z tego względu powinien działać szybciej, nie mają prawnego znaczenia. To, w którym dniu 14-dniowego terminu organ zrealizuje ciążący na nim obowiązek reakcji na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, należy wyłącznie do sfery jego wewnętrznej kompetencji, która nie podlega ocenie w sprawie o bezczynność. Z uwagi na rozmiar bezczynności – jeden dzień – Sąd nie znalazł również podstaw do nakładania na organ grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.