Uzasadnienie
H.K. i E.C. pismem z dnia 6 marca 2020 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę. Wykonanie robót budowlanych dotyczyć miało budynku mieszkalnego należącego do H.K., wobec której wszczęte zostało przez organ postępowanie administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a." uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
W świetle powyższej regulacji za podmiot posiadający legitymację do wniesienia skargi należy uznać np. osobę fizyczną, która ma w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku miedzy strefą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Skarga może więc dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej tej osoby, sprawy rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (zob.: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Tadeusz Woś i inni, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis W-wa 2005, str. 214 i 215).
W niniejszej sprawie E.C. i H.K. wnieśli skargę na bezczynność Starosty [...]. Stroną postępowania administracyjnego, co bezspornie wynika z akt sprawy jest wyłącznie H.K.. W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że uprawnieniem do wniesienia skargi dysponuje jedynie H.K.
E.C. nie był stroną postępowania administracyjnego i po jego stronie nie występuje interes prawny w złożeniu skargi. Ewentualny interes faktyczny nie może go legitymować procesowo. Inne ustawy również nie przyznają w opisanych okolicznościach prawa do wniesienia skargi E.C. Brak jest więc podstaw do przyjęcia w oparciu o akta sprawy i powołany art. 50 P.p.s.a., by uprawnienie do wniesienia skargi służyło E.C. Zatem należało uznać, że skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego, a w rezultacie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna
Zgodnie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z przyczyn powyżej opisanych Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia