Uzasadnienie
H.K. (dalej: "Skarżąca") pismem z dnia 6 marca 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak poprzedzenia jej ponagleniem oraz ewentualnie o oddalenie skargi.
Zarządzeniem z dnia z dnia 8 czerwca 2020 r. Skarżąca została wezwana do uzupełnienia skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez przedstawienie dowodu, że przed wniesieniem skargi wyczerpała tryb określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a.") i wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei w myśl art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżąca nie dopełniła niezbędnego do skutecznego wniesienia skargi warunku w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia w stosunku do organu, któremu zarzuca bezczynność. Wymagania tego nie spełnia "nota ponaglająca" z dnia 16 marca 2020 r., ponieważ została ona wniesiona do organu właściwego w sprawie drogą elektroniczną już po wniesieniu skargi z dnia 6 marca 2020 r. Potwierdzają to akta administracyjne, jak też dokumenty nadesłane na wezwanie. Wskazać należy, że również wydruki poczty elektronicznej z dnia 1 lutego 2020 r., 6 lutego 2020 r. i 7 lutego 2020 r. (k. 43 do 45 akt sądowych) nie stanowią ponaglenia w rozumieniu art. 37 K.p.a., gdyż w świetle tego przepisu jest to sformalizowany środek dyscyplinujący organy administracji publicznej, w reakcji na który organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie. Sformalizowanie ponaglenia polega na tym, że powinno ono przybrać formę pisemną bądź elektroniczną, a nadto zawierać uzasadnienie.
Ponaglenie powinno być również skierowane do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowania (art. 37 § 3 pkt 1 K.p.a.). Przedłożone dokumenty nie pozwalają na przyjęcie, by Skarżąca dopełniła warunku dopuszczalności wniesienia skargi w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia (art. 53 § 2b P.p.s.a.).
Wniesienie skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania bez uprzedniego wniesienia ponaglenia skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Zwrotu wpisu dokonano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.