Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B. G. reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika K. G. jest bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego polegająca na braku rozstrzygnięcia zażalenia B. G. z dnia 15 lutego 2017 r. złożonego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257., dalej: "K.p.a.").
Skarga została wniesiona na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1, względnie art. 3 § 2 pkt 9 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "P.p.s.a."). Skarżąca domaga się wyznaczenia Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowalnego dodatkowego terminu do rozpatrzenia zażalenia.
W uzasadnieniu wskazała, że organ zignorował zażalenie, pomimo tego, że od jego złożenia upłynęło niemal 2 miesiące, nie zakreślił dodatkowego terminu na rozpatrzenie zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w przedmiocie nie rozpoznania zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a.
Na podstawie przepisu art. 3 § 1 pkt 8 P.p.s.a. skarga na bezczynność przysługuje w tych wszystkich sprawach, w których organ powinien był wydać określone rozstrzygniecie, a obowiązku tego nie wykonał. Między innymi dotyczy spraw, w których powinno zapaść postanowienie, o ile służy na nie zażalenie, postanowienie kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty- art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.
Nie budzi wątpliwości, że wniesienie przez stronę zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. powinno zostać rozpoznane przez organ postanowieniem. W przypadku uznania zasadności zażalenia postanowieniem tym organ wyższego stopnia wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy, zarządza wyjaśnienie przyczyn zwłoki zarządza w razie potrzeby podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia sprawy w przyszłości, sprawdza jednocześnie czy niezałatwienie sprawy w terminie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Gdy uznaje zażalenie za nieuzasadnione, również powinno ono przybrać formę postanowienia (komentarz do art. 37 K.p.a. Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej- komentarz dostępny w internetowej bazie prawne https://sip.lex.pl).
Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie, nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a także nie przysługuje na nie zażalenie. Nie jest to zatem postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotyczącą przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, z dnia 12 marca 2001 r., sygn. akt I SAB 246/00, wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00 oraz z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu.
Skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje na bezczynność organu polegającą na nie rozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a., w tym także nie wyrażeniu stanowiska przez ten organ w formie postanowienia. (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SAB/Gl 21/09).
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.