Uzasadnienie
Skarżąca pismem z dnia 20 sierpnia 2002 r. zawiadomiła Sąd o wniesieniu skargi. Skarga została wniesiona w formie dokumentu elektronicznego i była ona załącznikiem do wyżej wymienionego zawiadomienia.
W wykonaniu zarządzenia sędziego skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków wniesionej skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem jej odrzucenia, tj. do uiszczenia wpisu od skargi oraz do jej podpisania. W wyznaczonym terminie skarżąca uiściła wpis oraz nadesłała podpisane elektronicznie pismo przewodnie, do którego dołączyła niepodpisaną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Wnoszona do Sądu skarga, niezależnie od tego czy wnoszona jest na piśmie czy drogą elektroniczną powinna spełniać wymogi pisma procesowego w tym między innymi zostać podpisana (art 57 § 1 w zw. z art 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a).
Jak stanowi art 46 § 2a p.p.s.a.: w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego (§ 2b).
Treść przepisów nie nasuwa żadnych wątpliwości co do tego, że wszystkie wnoszone do Sądu pisma, by móc wywołać skutki prawne muszą zostać podpisane. Przepisy art 46 §2a i § 2b p.p.s.a. zostały wprowadzane ustawą z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 183) i świadczą o kompatybilności przepisów postępowania sądowoadministracyjnego z zasadami informatyzacji podmiotów publicznych.
W spawie skarżąca wnosząc skargę, jak również odpowiadając na wezwanie Sądu do jej podpisania, złożyła podpisane podpisem kwalifikowanym pismo przewodnie, do którego w każdym przypadku dołączyła niepodpisaną skargę.
Nie odpowiada to bezwzględnie obowiązującym, wyżej przedstawionym, wymogom formalnym wnoszenia skarg.
Podkreślić należy, że pismem w sprawie jest zarówno pismo przewodnie, jak i skarga.
W ocenie Sądu jakiekolwiek instrukcje czy podręczniki dotyczące platformy e-PUAP nie są źródłem prawa i ich treść nie może decydować o nierespektowaniu jasnych zapisów ustawy, w tym wypadku p.p.s.a.
Takie same zasady dotyczą pism wnoszonych tradycyjnie. Zgodnie z art 12 b §1 i 2 p.p.s.a. określony w ustawie warunek formy pisemnej uważa się za zachowany jeżeli dokument elektroniczny został podpisany w sposób, o którym mowa w art 46 § 2a p.p.s.a. W postępowaniu dokumenty elektroniczne wnosi się do sądu administracyjnego przez elektroniczną skrzynkę podawczą.
W świetle wyżej przytoczonych przepisów, w tym art 46 § 2a i 2 b p.p.s.a. oraz faktu, że załącznikiem do pisma przewodniego jest skarga, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że skarga musi zostać podpisana w sposób przewidziany przepisami ustawy, co jest technicznie możliwe i wykonalne.
Skarżąca w niniejszej sprawie, w opisane sytuacji skargi nie podpisała.
Mając to na uwadze Sąd odrzucił niepodpisaną skargę na podstawie art 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w treści art 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.