Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. Ś. jest bezczynność Starosty Powiatu [...] w sprawie podziału nieruchomości i wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Skarżąca wyjaśniła, że w dniu 21 lutego 2014 r. wystąpiła z żądaniem dokonania podziału działki nr 1619/3 w T. w części odpowiadającej parcelom gruntowym 1225/8 i 1225/12 i wpisania w operacie gruntów właściciela nowych działek według stanu ujawnionego w Lwh [...] i [...] gminy katastralnej [...] oraz podania podstawy prawnej wpisania w ewidencji gruntów działki nr 1619 na rzecz Urzedu Gminy [...]. W piśmie z dnia 14 marca 2014 r. Starosta wezwał ją do uzupełnienia podania o nadesłanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po J. D., a następnie w piśmie z dnia 8 kwietnia 2014 r. powiadomił ją o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia. Z powodu nie otrzymania żadnej odpowiedzi na kolejne jej pismo z dnia 23 kwietnia 2014 r. wniosła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zażalenie na niezałatwienie przez Starostę sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. organ odwoławczy uznał to zażalenie za bezzasadne.
Niemniej, do dnia złożenia skargi Starosta nie wydał w sprawie żadnego aktu rozstrzygającego w przedmiocie zgłoszonego przez nią żądania. Wzywając ją do przedłożenia postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku Starosta nie wskazał natomiast podstawy prawej, z której wynikałoby, że orzeczenie takie stanowi brak formalny podania w rozumieniu art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarżąca domaga się zobowiązania organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od doręczenia Staroście akt sprawy, zobowiązanie go do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, orzeczenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz orzeczenie o kosztach postępowania.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu [...] wyjaśnił, że skarżąca podając się za spadkobiercę J. D. zwróciła się z opisanym wyżej żądaniem dokonania podziału działki i ujawnienia prawa nowo wydzielonej działki na rzecz nieżyjącego J. D. Wobec tego wezwano ją do przedłożenia postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po J. D. pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a wobec niewywiązania się z nałożonego obowiązku postąpiono zgodnie z zakreślonym rygorem. W stosunku do osoby zmarłej nie było bowiem możliwe wszczęcie postępowania administracyjnego i dlatego niezbędne było ustalenie następców prawnych takiej osoby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu interpretacji lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, ale ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie Wniesienie skargi na "bezczynność władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga danego aktu (por. uzasadnienie uchwały 7 Sędziów W-wa z dnia 3.09.2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 LEX nr 1356405).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 21 lutego 2014 r. skarżąca K. Ś. złożyła podanie zawierające wniosek o dokonanie podziału działki nr 1619/3 obr. [...], gmina [...] w części odpowiadającej parcelom gruntowym 1225/8 i 1225/12 oraz wpisanie w operacie ewidencji gruntów właściciela nowych działek według stanu ujawnionego w LWH [...] i LWH [...] gminy katastralnej [...] oraz podania podstawy prawnej wpisania w ewidencji gruntów działki nr 1619 na rzecz Gminy [...].
Wezwaniami z dnia 14 marca 2014 r. i 28 marca 2014 r. Starosta Powiatu [...] wezwał K. Ś. do uzupełnienia wniosku o postanowienie w sprawie nabycia spadku po J. D. i pouczył, że nieusunięcie tego braku w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Skarżąca w piśmie z dnia 28 marca 2014 r. podała, ze przepis art. 64 § 2 k.p.a. służy usunięciu braków formalnych wniosku wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniosku, nie może być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny.
Pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. skarżąca została powiadomiona o pozostawieniu wniosku z dnia 21 lutego 2014 r. bez rozpoznania.
W piśmie z dnia 23 kwietnia 2014 r. skarżąca poinformowała, ze wszystkie dokumenty złożyła przy wniosku z dnia 21 lutego 2014 r., a pomimo tego jej wniosek w obydwu żądaniach został pozostawiony bez rozpoznania. Ponadto ponowiła żądania zawarte we wniosku z dnia z 21 lutego 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] uznał zażalenie K. Ś. ma bezczynność Starosty [...] w sprawie załatwienia wniosku z dnia 21 lutego 2014 r. oraz wniosku z dnia 23 kwietnia 2014 r. za nieuzasadnione.
Przepis art. 64 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Problematykę podziału nieruchomości reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), dalej zwana w skrócie u.g.n. Zgodnie z art. 97 ust. 1cyt. ustawy podział nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny, natomiast ust. 1a i ust. 1 b zostały wymienione dokumenty jakie należy dołączyć do wniosku o podział nieruchomości.
Z przywołanych przepisów wynika, że organ był uprawniony do wezwania skarżącej do uzupełnienia wniosku celem wykazania legitymacji do wystąpienia z takim wnioskiem. Poza sporem jest okoliczność, że skarżąca pomimo dwukrotnego wezwania organu nie przedłożyła postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku.
Z art. 104 k.p.a. wynika natomiast, że organ administracji publicznej załatwia sprawę poprzez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Tę inną formę załatwienia sprawy wobec niewykazania interesu prawnego zdefiniowanego w art. 28 k.p.a. określa przepis art. 61a k.p.a. W myśl tego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przywołany wyżej stan faktyczny sprawy, gdy skarżąca na wezwanie organu nie wykazała istnienia swojego interesu prawnego to organ winien być zakończyć postępowanie wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, a nie poinformować tylko o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Pozostawienie podania bez rozpoznania, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. może nastąpić w przypadku wystąpienia innych braków wniosku określonych przepisami prawa niż brak interesu prawnego wnoszącego podanie.
Odnośnie drugiego żądania wniosku skarżącej o podanie podstawy prawnej wpisania w ewidencji gruntów działki nr 1619 na rzecz Gminy [...], Sąd wskazuje na treść art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz.1287 ze zm.). W ust. 3 art. 24 cytowanej ustawy określono formy, w jakich starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencji gruntów. Natomiast z art. 24 ust. 4 wymienionej ustawy wynika, że każdy z zastrzeżeniem ust. 5 może żądać informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Przepis art. 24 ust. 5 zawiera katalog podmiotów, które mogą zwrócić się z żądaniem udostępnienia danych ewidencyjnych zawierających dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Jednoznaczna sytuacja istnieje, gdy organ udziela żądanych informacji, wątpliwości mogą się pojawić w jakiej formie organ powinien odmówić udzielenia wydania wnioskowanych informacji.
Prawo geodezyjne i kartograficzne jak i rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków kwestii tej nie regulują. W literaturze wskazuje się, że jeżeli przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają formy rozstrzygnięcia tej sprawy, to w przypadkach takich jest możliwe przyjęcie domniemania o decyzyjnej formie jej załatwienia (por. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". wyd. II, Zakamycze 2005, s. 611). Negatywne zatem rozstrzygnięcie, poprzez odmowę skarżącemu wydania wypisu i wyrysu, niezależnie od przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, powinno przybrać formę decyzji. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska jest również umożliwienie stronie weryfikacji działań organu pierwszej instancji, poprzez wnoszenie środków zaskarżenia w trybie instancyjnym jak i środków nakierowanych na zwalczanie bezczynności organu.
Na tle ustalonego stanu faktycznego sprawy uwzględnionego do orzekania Sąd uznał, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 21 lutego 2014 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Konsekwencją uznania, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa jest odstąpienie od wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Podkreślić należy, że na mocy tego przepisu Sąd może, ale nie jest zobowiązany do wymierzenia grzywny w związku ze stwierdzeniem bezczynności organu.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązał Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych organowi (art. 286 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, wskazany termin jest odpowiedni ze względu na przedmiot sprawy oraz pozostaje adekwatny do stopnia zaawansowania postępowania administracyjnego.
Zważywszy na wynik sprawy, uwzględniony został wniosek strony skarżącej o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego obejmujących uiszczony wpis od skargi (art. 200 p.p.s.a.).