Uzasadnienie
W dniu [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "N" w S. zwróciła się do Starosty S. z wnioskiem o wydanie zaświadczeń stwierdzających samodzielność lokali użytkowanych w budynku – hali handlowo-usługowej "C" w [...].
Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2007 r. Starosta S. odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu – garażu 6. stanowiskowego, położonego w budynku – hali handlowo-usługowej przy ul. [...]. W wyniku złożonego zażalenia na ww. postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2007 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
Wnioskiem z dnia 17 stycznia 2011 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "N" zwróciła się do Starosty o wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu – garażu na 6 miejsc postojowych, położonego w budynku usługowym przy ul. [...].
W dniu 7 lutego 2011 r. Starosta, na podstawie art. 217 K.p.a. oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903), wydał zaświadczenie, że garaż 6. stanowiskowy, położony w budynku usługowym przy ul. [...] jest lokalem samodzielnym w rozumieniu przepisów tej ustawy.
Pismem z dnia 29 września 2014 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "N" zwróciła się ponownie do Starosty o wydanie zaświadczenia potwierdzającego spełnienie przez garaż wielostanowiskowy, znajdujący się w nieruchomości przy ul. [...], wymogów określonych w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.
Postanowieniem z dnia 15 października 2014 r., znak [...], Starosta powołując się na art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w zw. z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali, postanowił odmówić wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu dla garażu 6. stanowiskowego, położonego na terenie nieruchomości przy ul. [...].
Tego samego dnia, tj. 15 października 2014 r., Starosta, po zwróceniu odebranego przez Spółdzielnię Mieszkaniową "N" postanowienia z dnia 15 października 2014 r., poinformował Spółdzielnię Mieszkaniową "N", że w tożsamej sprawie wydał już na wniosek z dnia 22 maja 2007 r. postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia, które zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Postanowienie to nie zostało uchylone lub zmienione w innym postępowaniu. Nie uległ również zmianie stan prawny. Oznacza to, że przedmiotowy lokal nie może być uznany jako lokal samodzielny. W świetle art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 126 i art. 219 K.p.a., nie wydaje się nowego postanowienia w przypadku, gdy sprawa została już raz rozstrzygnięta postanowieniem które stało się ostateczne.
Pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "N" złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o zarządzenie wyjaśnienia przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenie Staroście S. ostatecznego terminu załatwienia sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 22 września 2015 r., uznało za nieuzasadnione zażalenie Spółdzielni Mieszkaniowej "N" w przedmiocie nie rozpatrzenia jej wniosku dotyczącego wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu – garażu wielostanowiskowego, położonego w [...].
Spółdzielnia Mieszkaniowa "N", powołując się na znak sprawy [...] oraz art. 3 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty z dnia 29 września 2014 r. Staroście zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 207 § 3 K.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w określonym terminie,
- 2) art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 219 K.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu wynikające z błędnego przeświadczenia organu, że w tej samej sprawie wydano już postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia i jest ono prawomocne, co powoduje, że postanowienie o tożsamej treści wydane być nie może w sytuacji, gdy nie sposób zgodzić się z tym, iż sprawa zainicjowana wnioskiem z dnia 22 maja 2007 r. oraz wnioskiem z dnia 29 września 2014 r. to ta sama sprawa i tym samym została ona już rozstrzygnięta w sposób przewidziany w dziale VII K.p.a., a nadto, że w sprawie wydawania zaświadczeń obowiązuję zasada res iudicata.
Mają na uwadze powyższe Spółdzielnia wniosła o:
- 1) zobowiązanie Starosty S. do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenie o samodzielności lokalu z dnia 29 września 2014 r., w trybie określnym w dziale VII K.p.a. w terminie 7 dni od daty doręczenia przez Sąd akt organowi;
- 2) stwierdzenia, że Starosta dopuści się bezczynności;
- 3) stwierdzenie, że bezczynność Starosty miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 4) wymierzenie Staroście grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a.;
- 5) zasądzenie od Starosty na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Przedmiotem skargi stała się zarzucana Staroście S. bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 września 2014 r. o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu. Nie ulega wątpliwości, że skargi związane z bezczynnością związaną z wydaniem zaświadczenia należą to spraw podlegających kontroli sądu administracyjnego na zasadzie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),
Przed merytoryczną oceną zasadności skargi Sąd stwierdził, że skarga została poprzedzona wniesieniem środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 ww. ustawy, tj. zażalenia na bezczynność, złożonego w trybie art. 37 K.p.a.
Bezczynność w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia może polegać zarówno na niezałatwieniu wniosku jak i na wydaniu zaświadczenia o innej treści niż żądała strona. Zgodnie z art. 219 K.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Jeżeli więc organ uważa, że wydanie zaświadczenia o treści wnioskowanej przez stronę nie jest możliwe, ma obowiązek wydać przewidziane w art. 219 K.p.a. postanowienie. Brak któregoś z tych działań organu uzasadnionym czynić może zarzut bezczynności organu.
Z nadesłanych przez Starostę akt sprawy wynika, że pismem z dnia 29 września 2014 r., złożonym w Starostwie Powiatowym w S. 30 września 2014 r., Spółdzielnia Mieszkaniowa "N" zwróciła się do S. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego spełnianie przez garaż wielostanowiskowy, znajdujący się w nieruchomości przy ul. [...], wymogów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Wniosek swój strona uzupełniła pismem z dnia 8 października 2014 r.
Zgodnie z art. 217 § 3 K.p.a., zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni.
Postanowieniem z dnia 15 października 2014 r., znak [...], Starosta, powołując się na art. 219 K.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali, postanowił odmówić wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu dla garażu 6. stanowiskowego, położonego na terenie nieruchomości przy ul. [...]. Odbiór ww. postanowienia potwierdziła, w imieniu Spółdzielni, członek jej zarządu – I.F. w dniu 15 października 2014 r.
Nie może zatem ulegać wątpliwości, że postanowienie to weszło do obrotu prawnego, a sprawa wniosku z dnia 29 września 2014 r. została załatwiona. Zatem na dzień wniesienia skargi z dnia 5 października 2015 r. na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 29 września 2014 r., zarzucana organowi bezczynność nie istniała, skoro Starosta rozpoznał wniosek poprzez wydanie postanowienia już w dniu 15 października 2014 r.
Okoliczności tej nie zmienia fakt zwrócenia przez stronę postanowienia do organu wskutek powzięcia informacji o wadzie prawnej postanowienia. Kwestionowanie trafności wydania postanowienia mogło nastąpić poprzez wniesienie nań zażalenia, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem, z którego to prawa Spółdzielnia nie skorzystała. Jego zwrócenie organowi nie niweczyło czynności prawnej jaką było wydanie postanowienia.
Odnosząc się do zarzutu skargi związanego z niewłaściwym pojmowaniem przez Starostę zasady res iudicata i zastosowania art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., Sąd wyjaśnia, że możliwe jest wydanie nowego zaświadczenia przez organ, który już takowe wydał, odnośnie tego samego stanu prawnego lub faktycznego. W przypadku uwzględnienia takiego żądania organ może wydać nowe zaświadczenie w tej samej sprawie, bez konieczności uprzedniego korygowania czy unieważniania pierwotnie wydanego zaświadczenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie, zaświadczenie - nie będąc rozstrzygnięciem o prawach czy obowiązkach - nie wywołuje bezpośrednich skutków prawnych, a zatem nie może korzystać z powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II OSK 2339/14, dostępne na stronie www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
W takim stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga na bezczynność organu była nieuzasadniona, co skutkować musiało jej oddaleniem, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.