Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] r. odrzucił skargę J. P. na bezczynność Wojewody w przedmiocie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowił radcę prawnego.
Pismem z dnia [...] r. Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych poinformował Sąd, że pełnomocnikiem w sprawie wyznaczony został radca prawny M. K. Pismem z dnia [...] r. Sąd zobowiązał pełnomocnika do złożenia oświadczenia, czy będzie podejmował jakiekolwiek czynności procesowe w imieniu skarżącego, pod rygorem uznania, że czynności takie nie będą podejmowane.
Odpowiadając na zobowiązanie Sądu pełnomocnik wyjaśnił, że niezwłocznie po otrzymaniu informacji, iż został wyznaczony w przedmiotowej sprawie jako pełnomocnik z urzędu w dniu [...] r. wysłał do skarżącego pismo z prośbą o kontakt w tej sprawie. Z uwagi jednak na brak kontaktu ze skarżącym i w związku z tym brak możliwości ustalenia aktualnego stanowiska skarżącego co do podejmowania czynności procesowych, czynności takich nie mógł dokonywać.
W dniu [...] r. (data nadania pisma) pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu z dnia [...] r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podał, że dopiero w dniu [...] r. odebrał pismo od J. P., z którego wynika zamiar skarżącego kontynuowania niniejszej sprawy i wniesienia skargi kasacyjnej. W ocenie pełnomocnika biorąc pod uwagę fakt, że dopiero w dniu [...] r. poznał stanowisko skarżącego odnośnie dalszych czynności procesowych, dopiero z tym dniem mógł przystąpić do czynności w sprawie. Tym samym wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.).
Wyjaśnić trzeba, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Dlatego przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2000r., sygn. akt I SA/Gd 794/99 opublikowany w LEX nr 40381).
Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności.
Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy, dlatego w każdej sprawie należy brać pod uwagę indywidualne okoliczności i przy ocenie winy strony (jak i jej pełnomocnika) lub jej braku w uchybieniu terminu należy brać pod rozwagę nie tylko czynności, które uniemożliwiły dokonanie tej czynności, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie przez stronę (pełnomocnika) działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącego takich okoliczności nie wskazał.
W ocenie Sądu podane we wniosku o przywrócenie terminu powody uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a mianowicie brak kontaktu ze skarżącym i tym samym brak stanowiska strony co do dalszych działań nie mogą stanowić podstawy przywrócenia terminu.
Wskazać bowiem należy, że od daty nadania pisma z informacją do strony, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. - daty otrzymania odpowiedzi od skarżącego upłynął okres ponad trzech miesięcy. Trudno w tej sytuacji uznać, że zarówno pełnomocnik, jak i jego mocodawca nie ponoszoną winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, skoro przez taki długi okres czasu nie podjęli działań w celu wzajemnego skontaktowania się w sprawie. Nadto pełnomocnik w żaden sposób nie wyjaśnił przyczyny tak długiego okresu oczekiwania na uzyskanie stanowiska od skarżącego.
Należy też podkreślić, że od profesjonalnego pełnomocnika wymaga się szczególnej dbałości o prowadzenie sprawy i podejmowania czynności w celu jak najlepszego wywiązywania się z powierzonych obowiązków.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.