Uzasadnienie
W dniu 17 kwietnia 2012r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga na na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania decyzji w sprawie zmiany imienia i nazwiska, podpisana przez L. F. Z uwagi na to, że strona w pismach kierowanych do Sądu posługiwała się trzema nazwiskami (W. J. W. B., L. F.) Sąd pismem z dnia 20 kwietnia 2012r. zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego o podanie aktualnego imienia i nazwiska osoby posługującej się nr PESEL [...]. W odpowiedzi USC-e poinformowało, że osoba o powyższym numerze PESEL to W. S. B.i przesłało zupełny odpis aktu urodzenia.
Skarżący w dniu 01 czerwca 2012r. złożył na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy, który podpisał " L. F. pełnomocnik B".
Zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2012r., skarżący został zobowiązany do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa przez jego podpisanie nazwiskiem Bi. Skarżący nie wykonał powyższego zobowiązania i zarządzeniem z dnia 25 lipca 2012r. (doręczonym stronie 16 sierpnia 2012r.) referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W dniu 21 sierpnia 2012r. został złożony sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 25 lipca 2012r.
Zarządzeniem z dnia 06 czerwca 2013r. (doręczonym w dniu 28 czerwca 2013r) wnoszący sprzeciw został wezwany do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu i brak ten uzupełnił.
We wniosku z dnia 01 czerwca 2012r. o przyznanie prawa pomocy (uzupełnionym kolejnym wnioskiem z dnia 12 lipca 2012r.) oświadczył, " że jest emerytem, nie ma żadnych własności oraz źródeł utrzymania, zajmuje mieszkanie o pow. [...] m², otrzymuje emeryturę w kwocie [...] zł netto".
Skarżący w ustawowym terminie prawidłowo wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 25 lipca 2012r.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej określona jako P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd.
Mając to na względzie, Sąd ocenił sytuację skarżącego – wynikającą ze złożonego oświadczenia – w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.i stwierdził wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony, bowiem skarżący jest emerytem i posiada jedynie środki własne na zaspokojenie podstawowych potrzeb.