Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 16 lutego 2023 r., sygn. akt II SAB/Sz 276/22

Uzasadnienie

P. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca", "Strona" lub Wnioskodawczyni") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Dyrektora Centrum Usług Społecznych w G. (dalej "Organ"; "CUS") w zakresie rozpatrzenia pkt 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 18 lutego 2022 r., zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej "u.d.i.p.") poprzez nieudzielenie wnioskodawcy (nie tylko w terminie, ale w ogóle) prawdziwej informacji publicznej w zakresie obniżenia pracownikom Organu wynagrodzenia zasadniczego.

Skarżąca pismem z 18 lutego 2022 r. zwróciła się do Organu z wnioskiem o udostępnienie następujących informacji publicznych:

1. 1. Ilu pracownikom w 2022 r. obniżono wynagrodzenie zasadnicze – wnosimy o wskazanie liczby ogółem oraz danych z podziałem na poszczególne stanowiska, tj. proszę wskazać każde stanowisko, na którym obniżono wynagrodzenie zasadnicze pracownika i odpowiednią ilość osób na tym stanowisku. Proszę wskazać na jaki cel zostały przeznaczone środki uzyskane z obniżenia pracownikom wynagrodzenia?
2. 2. W jakiej kwocie Centrum/Ośrodek otrzymał środki na zwiększenie wynagrodzenia zatrudnionych pracowników w 2021 r.? Ile środków zostało przeznaczonych na zwiększenie wynagrodzenia? Czy jakiekolwiek środki nie zostały wykorzystane na ten cel? Jeśli tak to - to jak to była kwota? Na jaki inny cel/cele zostały one przeznaczone, ew. zwrócone? Wnosimy o wskazanie każdego innego celu wydatkowania środków, ze wskazaniem każdego celu odrębnie wraz z kwotą wydatku. Jeśli środki zostały zwrócone, to wnosimy o wskazanie adresata, daty/dat zwrotu.
3. 3. Ilu pracowników w 2021 r. otrzymało wzrost wynagrodzenia zasadniczego? Jaki to stanowi procent ogółu zatrudnionych?
4. 4. Wnosimy o wskazanie szczegółowych zasad rozliczania zadaniowego czasu pracy, jakie wewnętrzne zapisy CUS regulują te kwestię, prosimy o ich wskazanie.
5. 5. Jaki obowiązuje w Państwa Centrum tryb przekazywania pracownikom informacji na temat wprowadzanych zmian w regulaminach, zarządzeniach itp.? Proszę o ich wskazanie.

Pismem z 3 marca 2022 r. Organ w odpowiedzi na wniosek nr [...] z dnia 18 lutego 2022 r. poinformował Skarżącą, że:

1. 1. W 2022 roku, jak również w latach poprzednich, żadnemu pracownikowi nie obniżono wynagrodzenia zasadniczego - nigdy nie były stosowane takie praktyki.
2. 2. CUS nie otrzymał środków na zwiększenie wynagrodzeń. Zwiększona została jedynie dotacja celowa na dofinansowanie zadania wynikającego z art. 121 ust. 3a ustawy o pomocy społecznej, co związane było ze zmianą ustawy o pomocy społecznej. Dotacja została rozliczona zgodnie z jej przeznaczeniem.
3. 3. Wzrost wynagrodzenia zasadniczego otrzymało [...] pracowników co stanowi [...] ogółu zatrudnionych.
4. 4. Rozliczanie zadaniowego czasu pracy dokonywane jest przez bezpośrednich przełożonych na podstawie procedur wewnętrznych, tj.:
5. 1) opiekun - pracownik ewidencjonuje czas pracy na karcie pracy. Karta jest wydawana indywidualnie dla każdej osoby objętej wsparciem w formie usług opiekuńczych. Dodatkowo pracownik składa prze-łożonemu tygodniowy raport z wykonanych zadań. Przez zadanie rozumie się liczbę godzin świadczenia usług opiekuńczych w środowisku łącznie z przysługującą pracownikowi przerwą na odpoczynek (15 min) i czasem na przemieszczenie się pomiędzy podopiecznymi;
6. 2) asystent rodziny - pracownik ewidencjonuje czas pracy na karcie działań asystenta rodziny. Karta jest przypisana indywidualnie do każdej osoby/rodziny objętej wsparciem asystenta i zawiera informacje o dacie realizacji zadania oraz liczbie godzin pracy. Pracownik przedkłada ponadto przełożonemu miesięczną informację z realizacji zaplanowanych w harmonogramie pracy zadań, w tym liczbie przepracowanych godzin i miejscu wykonywania czynności.
7. 5. Wszystkie zarządzenia, w tym dotyczące regulaminów i ich zmian, są podawane do wiadomości pracowników poprzez umieszczenie ich treści w sieci IntraNet oraz do indywidualnego zapoznania się.

Skarżąca za pośrednictwem Organu wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w zakresie braku udzielenia odpowiedzi na pytanie złożone w trybie u.d.i.p.

W skardze Skarżąca wniosła o:

1. I. zobowiązanie Organu do rozpoznania pkt 1 wniosku Skarżącej z dnia 18 lutego 2022 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku,
2. II. stwierdzenie, że bezczynność Organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,
3. III. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w wysokości [...] zł,
4. IV. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że po otrzymaniu od Organu odpowiedzi z 3 marca 2022 r., że żadnemu z pracowników nie obniżono wynagrodzenia zasadniczego, Wnioskodawczyni pozyskała udokumentowaną wiedzę, że twierdzenie to nie polega na prawdzie. Jeden z pracowników CUS w G. przedstawił bowiem pismo z 29 grudnia 2021 r. mocą którego jego wynagrodzenie zasadnicze od 1 grudnia 2021 r. wynosiło [...] zł oraz aneks do umowy o pracę z dnia 3 stycznia 2022 r., według którego wynagrodzenie zasadnicze od 1 stycznia 2022 r. zmniejszono do kwoty [...]zł. Jako dowód Skarżąca załączyła pismo z 29 grudnia 2021 r. oraz aneks do umowy o pracę z 3 stycznia 2022 r. Zdaniem Skarżącej powyższe pozwala jednoznacznie dojść do przekonania, że Organ w sposób celowy nie zrealizował wniosku, zatajając rzeczywiste i bezspornie posiadane przez siebie dane. Tym samym zasadnym zdaniem Skarżącej stało się wniesienie skargi na bezczynność.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o stwierdzenie, że bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz odstąpienie od zastosowania art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej "P.p.s.a.").

W uzasadnieniu Organ wskazał, że prawdą jest, iż 18 lutego 2022 r. Organ otrzymał od Skarżącej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym informacji ilu pracownikom zostało obniżone wynagrodzenie zasadnicze z podziałem na poszczególne stanowiska. Zgodnie z najlepszymi intencjami, wiedzą i stanem faktycznym Organ odpowiedział, iż żadnemuz pracowników na jego stanowisku nie obniżono wynagrodzenia zasadniczego i że nigdy nie były stosowane takie praktyki. Organ wniosek przeczytał i zinterpretował zgodnie z jego literalną treścią i w związku z taką jego wykładnią udzielił odpowiedzi. Żadnemu bowiem pracownikowi, na tym samym stanowisku pracy i z zachowaniem jego dotychczasowych obowiązków nie obniżono wynagrodzenia. Sytuacja osoby, na którą powołuje się Skarżąca, dotyczyła zmiany warunków pracy pracownika, którego stanowisko z dniem 31 grudnia 2021 r. zostało zlikwidowane. Jak wskazał nadto Organ, sytuacja dotyczyła nie tylko jej, ale i dwóch innych pracowników, których stanowiska pracy, z uwagi na zmiany przepisów prawa powszechnie obowiązującego ulegały likwidacji z końcem 2021 r. W tym okresie bowiem organ zmuszony był do zlikwidowania trzech stanowisk urzędniczych w Dziale Świadczeń Rodzinnych, w związku z przekazaniem zadania "500plus" do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zmiana organu właściwego nastąpiła na podstawie ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. poz. 1981).

Organ, nie chcąc zwalniać pracowników, rozważył możliwość zatrudnienia ich w innych komórkach organizacyjnych i na innych stanowiskach. W konsekwencji pracownicy, których stanowiska zostały zlikwidowane - w tym stanowisko starszego inspektora (stanowisko urzędnicze), na którym zatrudniona była D. G. - otrzymali propozycję zatrudnienia w innej komórce organizacyjnej, m.in. w Zespole ds. Przeciwdziałania Przemocy na stanowisku pracownika socjalnego (stanowisko pomocnicze i obsługi), na co wyrazili zgodę. W związku z tym Organ 19 listopada 2021 r. wydał pracownicy skierowanie na badanie kontrolne po zwolnieniu lekarskim trwającym ponad 30 dni (dot. stanowiska starszego inspektora), a następnie 3 grudnia 2021 r. wydał skierowanie na badania wstępne na stanowisko pracownika socjalnego.

Wobec powyższego od 1 stycznia 2022 r. nastąpiła zmiana zakresu zadań pracowników Zespołu ds. Przeciwdziałania Przemocy o zadania, które mogą wykonywać pracownicy socjalni. Liczba etatów w komórce organizacyjnej zwiększyła się z dwóch do czterech. Z uwagi na zmianę stanowiska pracy, a tym samym idącą za tym zmianą zakresu pracy i obowiązków pracowniczych konieczna była zmiana umowy o pracę. Powyższe wiązało się ze zmianą wynagrodzenia zasadniczego, które zostało ustalone na poziomie wynagrodzeń innych pracowników socjalnych. Zmiana warunków zatrudnienia zaproponowana Pracownikowi, w tym zmiana stanowiska oraz wynagrodzenia, w racjonalnej ocenie Organu nie stanowiła obniżki wynagrodzenia. Pracownik po zmianie stanowiska ze starszego inspektora na pracownika socjalnego, pomimo braku doświadczenia na nowym stanowisku, otrzymał wynagrodzenie zasadnicze w wys. [...] zł, tj. takie jak inni pracownicy socjalni. Całościowo wynagrodzenie pracownika pozostało na podobnym poziomie, tj.:

1. - w grudniu 2021 r. wynosiło [...] zł (w tym: wynagrodzenie zasadnicze - [...] zł + dodatek za wieloletnią pracę - [...] zł) - podwyżka wynagrodzenia zgodnie z decyzją Burmistrza Gminy G.,
2. - w styczniu 2022 r. wynosiło [...] zł (w tym: wynagrodzenie zasadnicze - [...] zł + dodatek za wieloletnią pracę - [...] zł + dodatek do wynagrodzenia pracowników socjalnych - [...] zł, zgodnie z art. 121 ust. 3a ustawy o pomocy społecznej).

W związku z powyższym odpowiedź na wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania każdego stanowiska, na którym obniżono wynagrodzenie zasadnicze, zdaniem Organu była prawidłowa. Nie nastąpiło bowiem obniżenie wynagrodzenia na żadnym z dotychczas zajmowanych przez pracowników stanowisk. Mając powyższe na uwadze, Organ w żadnym wypadku nie miał złej woli polegającej na intencjonalnym zatajeniu czegokolwiek przed Skarżącą. Przedmiotowa zmiana stanowiska pracy pracownika i idąca za tym zmiana wynagrodzenia podyktowana była bowiem staraniem o utrzymanie w zatrudnieniu wszystkich pracowników, proponując im jednakowoż inny rodzaj i charakter pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), - zwanej dalej "P.p.s.a." niniejsza sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być bowiem rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do art. 120 P.p.s.a. wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym.

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 P.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu.

Wyjaśnić też należy, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Nadto w myśl art. 21 in principio u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Obie powyższe kwestie nie są jednak sporne w badanej sprawie. Nie ma wątpliwości ani sporu, że żądana informacja jest informacją publiczną, a organ jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia.

Skarżąca natomiast zarzuciła Organowi bezczynność przez nieudzielenie informacji publicznej na pytanie nr 1 zawarte we wniosku. Jak bowiem wskazała w skardze, co prawda uzyskała odpowiedź na złożony wniosek, jednak po otrzymaniu od Organu odpowiedzi z 3 marca 2022 r. informującej że żadnemu z pracowników nie obniżono wynagrodzenia zasadniczego - pozyskała udokumentowaną wiedzę, że twierdzenie to nie polega na prawdzie.

Wyjaśniła, że jedna z pracownic CUS w G. – D. G., przedstawiła pismo z 29 grudnia 2021 r. z którego wynikało, że jej wynagrodzenie zasadnicze od 1 grudnia 2021 r. wynosiło [...] zł oraz aneks do umowy o pracę z dnia 3 stycznia 2022 r., według którego jej wynagrodzenie zasadnicze od 1 stycznia 2022 r. zmniejszono do kwoty [...]zł. Zdaniem Skarżącej powyższe pozwala jednoznacznie dojść do przekonania, że Organ w sposób celowy nie zrealizował wniosku, zatajając rzeczywiste i bezspornie posiadane przez siebie dane.

W istocie więc spór dotyczy tego, czy Organ pismem z dnia 3 marca 2022 r. odpowiedział na pytanie Skarżącej zgodnie z posiadaną wiedzą, czy też zataił posiadane przez siebie dane i udzielił Stronie odpowiedzi nieprawdziwej, nieadekwatnej do pytania zawartego we wniosku. – a przez to pozostaje w bezczynności.

Sąd zobowiązany jest jednak w pierwszym rzędzie wskazać, działając na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje pogląd, iż w sytuacji gdy wnioskodawca kwestionuje prawdziwość odpowiedzi, sąd administracyjny nie bada co do zasady czy twierdzenia organu są zgodne ze stanem faktycznym. Może to zrobić jedynie wyjątkowo, kiedy twierdzenia te w sposób oczywisty budzą uzasadnione wątpliwości (tak wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 6/14). Wskazuje się też, że Sąd nie ma prawnych możliwości, aby weryfikować prawdziwość i jakość udzielonej w tym zakresie informacji.

Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do oceny, czy udzielone odpowiedzi są prawidłowe i wyczerpujące. Ocenie sądu nie podlega kwestia jakości udzielonych informacji, a jedynie to, czy zostały one udzielone i czy zostały udzielone we wskazanym ustawą terminie (tak wyrok WSA w Kielcach z dnia 7 lipca 202 r. sygn. akt II SAB/Ke 64/21 czy wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 października 2021 r. sygn. akt IV SAB/Wr 293/21). Dalej też wskazano tam, że zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym na ocenę stanu bezczynności nie ma wpływu merytoryczna treść udzielonej odpowiedzi, gdyż kwestia, czy odpowiedź zaspokaja oczekiwania strony, czy jest zgodna z rzeczywistym stanem rzeczy lub nie, może być przedmiotem ewentualnych innych odrębnych postępowań, np. cywilnych odszkodowawczych, karnych na podstawie art. 23 u.d.i.p. i innych (tak I. Kamińska, M Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz.

Wolters Kluwer, Warszawa 2016; T. R. Aleksandrowicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze Lexis- Nexis, Warszawa 2004; wyrok NSA z 15 marca 2019 r., I OSK 1328/17; wyrok WSA w Łodzi z 14 lutego 2018 r., II SAB/Łd 237/17; wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2019 r., II SAB/Wa 671/18; wyrok WSA w Białymstoku z 5 listopada 2019 r., II SAB/Bk 87/19). Sąd nie ma prawnych możliwości, aby weryfikować prawdziwość i jakość udzielonej w tym zakresie informacji (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II SAB/Gd 109/17). W rezultacie przedmiotem sprawy na bezczynność jest tylko to czy organ dopuścił się bezczynności, a nie to, czy sprawę załatwił prawidłowo (por. wyrok NSA z 10 września 2002 r., II SAB/Wr 78/02).

Oceniając zasadność skargi, w pierwszej kolejności odwołać należy się zatem do stosownych regulacji u.o.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.o.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.o.i.d.p. W myśl zaś wskazanego ust. 2 jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że Organ udzielił Stronie informacji na złożony wniosek w 14-dniowym terminie wynikającym z powyższych przepisów. Wniosek Strony wpłynął bowiem do Organu w dniu 18 lutego 2022 r., natomiast Organ udzielił odpowiedzi w dniu 3 marca 2022 r.

Jednak Strona uważa, że Organ mimo powyższego pozostaje w bezczynności - zatajając rzeczywiste posiadane przez siebie dane w odniesieniu do pytania nr 1.

Zbadać należy zatem, stosując się do wcześniej wskazanych poglądów orzecznictwa, czy można uznać, że twierdzenia Organu zawarte w odpowiedzi na pytanie nr 1 w sposób oczywisty budzą uzasadnione wątpliwości. Powyższe wyjaśnić należy w kontekście zadanego pytania, którego zakresem Organ był związany.

Przypomnieć więc trzeba, że pytanie nr 1 brzmiało: "Ilu pracownikom w 2022 r. obniżono wynagrodzenie zasadnicze – wnosimy o wskazanie liczby ogółem oraz danych z podziałem na poszczególne stanowiska, tj. proszę wskazać każde stanowisko, na którym obniżono wynagrodzenie zasadnicze pracownika i odpowiednią ilość osób na tym stanowisku. Proszę wskazać na jaki cel zostały przeznaczone środki uzyskane z obniżenia pracownikom wynagrodzenia?"

Organ odpowiedział na powyższe, iż żadnemu z pracowników nie obniżono wynagrodzenia zasadniczego i że nigdy nie były stosowane takie praktyki.

Sąd oceniając tę kwestię wskazuje, że jak wynika z treści wniosku Strony, oczekiwała ona odpowiedzi na udzielone pytanie poprzez wskazanie każdego stanowiska, na którym obniżono wynagrodzenie zasadnicze pracownika i odpowiedniej ilości osób na tym stanowisku.

Sąd uważa zatem, iż nie może uznać, że twierdzenia Organu zawarte w odpowiedzi na pytanie nr 1 w sposób oczywisty budzą uzasadnione wątpliwości w kontekście przywołanej sytuacji pracownicy - D. G. - na którą powoływała się Strona w skardze. Organ wyjaśnił okoliczności sprawy w odpowiedzi na skargę, a jego stanowisko zostało poparte nie tylko wiarygodnymi, rzeczowymi wyjaśnieniami, ale także znajduje potwierdzenie w stosownej dokumentacji (w tym także załączonej do skargi przez Stronę).

W odpowiedzi na skargę Organ wskazał, że zinterpretował wniosek zgodnie z jego literalną treścią i w związku z taką jego wykładnią udzielił odpowiedzi. Jak wyjaśnił Organ, sytuacja D. G., na którą powołuje się Skarżąca, dotyczyła zmiany warunków pracy pracownika, którego stanowisko z dniem 31 grudnia 2021 r. zostało zlikwidowane.

Organ wyjaśnił, że w tym okresie był zmuszony do zlikwidowania trzech stanowisk urzędniczych w Dziale Świadczeń Rodzinnych, w związku z przekazaniem zadania "500plus" do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zmiana organu właściwego nastąpiła na podstawie ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. poz. 1981).

Organ wyjaśnił też, że nie chcąc zwalniać pracowników, rozważył możliwość zatrudnienia ich w innych komórkach organizacyjnych i na innych stanowiskach. W konsekwencji pracownicy, których stanowiska zostały zlikwidowane - w tym stanowisko starszego inspektora (stanowisko urzędnicze które zajmowała poprzednio D. G.) - otrzymali propozycję zatrudnienia w innej komórce organizacyjnej, m.in. w Zespole ds. Przeciwdziałania Przemocy na stanowisku pracownika socjalnego (stanowisko pomocnicze i obsługi). Na powyższe wyrazili zgodę. W związku z tym Organ 19 listopada 2021 r. wydał pracownicy skierowanie na badanie kontrolne po zwolnieniu lekarskim trwającym ponad 30 dni (dot. stanowiska starszego inspektora), a następnie 3 grudnia 2021 r. wydał skierowanie na badania wstępne na stanowisko pracownika socjalnego.

Wobec powyższego od 1 stycznia 2022 r. nastąpiła zmiana zakresu zadań pracowników Zespołu ds. Przeciwdziałania Przemocy o zadania, które mogą wykonywać pracownicy socjalni. Liczba etatów w komórce organizacyjnej zwiększyła się z dwóch do czterech. Z uwagi na zmianę stanowiska pracy, a tym samym idącą za tym zmianą zakresu pracy i obowiązków pracowniczych konieczna była zmiana umowy o pracę. Powyższe wiązało się ze zmianą wynagrodzenia zasadniczego D. G., które zostało ustalone na poziomie wynagrodzeń innych pracowników socjalnych.

Co zdaniem Sądu najistotniejsze, w badanej sprawie zmiana warunków zatrudnienia zaproponowana D. G., w tym zmiana stanowiska oraz wynagrodzenia, nie stanowiła obniżki wynagrodzenia na konkretnym stanowisku – starszego inspektora.

Jak już wskazano, powyższe istotne dla sprawy okoliczności mają odzwierciedlenie w znajdujących się w aktach sprawy dokumentach, w tym także załączonych przez Stronę do skargi.

W związku z powyższym odpowiedź udzielona na wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, w którym Strona zażądała wskazania każdego stanowiska, na którym obniżono wynagrodzenie zasadnicze i odpowiedniej ilości osób na tym stanowisku – nie stanowi twierdzenia Organu które w sposób oczywisty budzi uzasadnione wątpliwości. D. G. nie obniżono wynagrodzenia na zajmowanym stanowisku starszego inspektora. Wskutek okoliczności opisanych przez Organ i porozumienia stron, D. G. została zatrudniona na innym stanowisku – pracownika socjalnego. Organ zatem w odpowiedzi na wniosek nie mógł wskazać w tym przypadku stanowiska, na którym obniżono wynagrodzenie zasadnicze. Sąd zgadza się bowiem ze stwierdzeniem, że w powołanym przez Skarżącą przykładzie nie nastąpiło obniżenie wynagrodzenia zasadniczego na zajmowanym przez pracownika stanowisku.

Zatem z wszystkich wyżej wskazanych powodów nie sposób uznać aby Organ pozostawał w zakresie złożonego wniosku w bezczynności.

Mając na uwadze dokonaną wyżej analizę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.