Uzasadnienie
W dniu [...] S.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...].
Zarządzeniem z dnia [...] (doręczonym w dniu 4 lipca 2016 r.) Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
W piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2016 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę. W zakreślonym terminie ani dotychczas skarżący wpisu nie uiścił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnya 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W tym wypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast w myśl art. 220 § 3 tej ustawy, skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie z dniem 11 lipca 2016 r. Wprawdzie skarżący w tym dniu złożył oświadczenie o cofnięciu skargi, jednak oświadczenie to nie mogło być uznane za skuteczne. Rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi na podstawie art. 60 powołanej wyżej ustawy jest bowiem dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki, np. nie został uiszczony należny od skargi wpis, sąd ją odrzuca (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207; postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, LEX nr 335007). Skargę można bowiem cofnąć, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, mimo wezwania Sądu, nie uiścił wpisu od skargi, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego biegu, a także cofniecie skargi.
Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 220 § 3 powołanej wyżej ustawy, odrzucił skargę jako nie opłaconą.