Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny
odrzucił skargę J. C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosków.
Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu [...] co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy ( ). Jednocześnie w piśmie przewodnim doręczenia odpisu postanowienia, Sąd pouczył stronę o terminie i sposobie zaskarżenia powyższego orzeczenia.
W dniu [...] J. C. nadał w urzędzie pocztowym sporządzone przez siebie pismo z dnia [...], w którym wniósł "o stwierdzenie".
Pismem z dnia [...] Sąd wezwał J. C. do wskazania, czy jego pismo w części zawierającej "wniosek o stwierdzenie " stanowi skargę kasacyjną od postanowienia Sądu z dnia [...] - w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego zobowiązania pod rygorem uznania, że pismo z dnia [...] w części zawierającej wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia stanowi skargę kasacyjną.
Powyższe zobowiązanie zostało doręczone skarżącemu w dniu
[...] (zwrotne potwierdzenie odbioru), jednakże do dnia dzisiejszego J. C. nie sprecyzował swojego pisma z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że z uwagi na niewykonanie zobowiązania Sądu
z dnia [...] jak i przewidziany w tym zobowiązaniu rygor, Sąd przyjął, że pismo skarżącego z dnia [...] w części zawierającej "wniosek
o stwierdzenie nieważności postępowania", należało potraktować jako skargę kasacyjną na postanowienie Sądu z dnia [...] odrzucające jego skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosków.
Stosownie do art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę kasacyjną wnosi się do sądu który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie
w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia
z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 175 § 1 tej ustawy, pismo będące skargą kasacyjną powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, gdzie wymieniono enumeratywnie osoby zwolnione z powyższego obowiązku (przymusu radcowsko-adwokackiemu) z uwagi na wykonywanie zawodu prawniczego lub posiadanie tytułu naukowego nauk prawnych.
W niniejszej sprawie, pismo J. C. nie zostało sporządzone przez osoby wymienione w art. 175 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a skarżący nie wykazał, iż zalicza się do grona osób, o których jest mowa w § 2 i § 3 powołanego artykułu.
W myśl art. 178 powołanej ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Podkreślić przy tym należy, że sporządzenie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2011 r., sygn. aktI OZ 320/11, Lex nr 795309 oraz postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2010r., sygn. akt II OZ 571/10, Lex nr 643665).
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 178 ustawy Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak na wstępie.
Uzasadnienie :
Postanowieniem z dnia 7 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny
odrzucił skargę J. C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznawania wniosków.
Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia skargą kasacyjną doręczono J. C. w dniu [...] (zwrotne poświadczenie odbioru korespondencji).
J. C. pismem z dnia [...] wniósł o sprostowanie
i uzupełnienie opisanego wyżej postanowienia Sądu. Uzasadniając wniosek
w zakresie żądania sprostowania orzeczenia Sądu, skarżący wskazał na okoliczność nierozpoznanie jego pisma z dnia [...] złożonego do sprawy [...], natomiast wniosek o uzupełnienie oparł na fakcie posługiwania się przez Sąd "pismem Burmistrza [...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 powołanej ustawy). W myśl art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Z powołanego przepisu art. 156 tejże ustawy wynika, że zastosowanie instytucji sprostowania orzeczenia, związane jest z dostrzeżonymi przez stronę lub sąd z urzędu, oczywistymi niedokładnościami w postaci błędu pisarskiego czy rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom, niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast ,,inna oczywista pomyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1208/10, opubl. w Lex nr 948811).
W niniejszej sprawie, J. C. we wniosku z dnia [...] skierowanym do Sądu nie wskazał, aby postanowienie z dnia [...] zawierało taki błąd czy omyłkę, która mogłaby zostać sprostowana. Podnoszona przez skarżącego okoliczność nierozpoznania pisma złożonego w sprawie [...], stanowi de facto zarzut co do prowadzonego postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] o odrzuceniu wniesionej skargi, który mógłby stanowić co najwyżej podstawę skargi kasacyjnej, a nie wniosku o sprostowanie postanowienia.
Zdaniem Sądu, postanowienie z dnia [...] jest jednoznaczne
w swojej treści i nie zawiera błędów pisarskich lub rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek wymagających sprostowania.
Z tych względów nie zasługuje na uwzględnienie wniosek skarżącego
o sprostowanie powyższego orzeczenia Sądu. Również bezzasadny jest wniosek J. C. o uzupełnienie tegoż orzeczenia.
Stosownie do art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd na wniosek strony uzupełnia postanowienie, jeśli nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy winien był zamieścić z urzędu.
Z konstrukcji przepisu art. 157 § 1 ustawy wynika, że uzupełnić można jedynie rozstrzygnięcie, a więc sentencję postanowienia, w sytuacji gdy sąd pominął elementy, które powinny zostać zawarte w tym rozstrzygnięciu, na przykład
w zakresie przedmiotu sprawy czy zwrotu kosztów postępowania.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że argumentacja J. C., nie wskazuje na wystąpienie sytuacji, uzasadniającej uzupełnienie postanowienia. Skarżący we wniosku nie podaje jakie to dodatkowe orzeczenie powinno zawierać postanowienie, lecz formułuje zarzut posługiwania się przy rozpoznaniu sprawy "pismem Burmistrza". Uzasadnienie wniosku dowodzi, że skarżący nie zgadza się z treścią postanowienia z dnia [...] i poprzez żądanie uzupełnienia postanowienia zmierza do jego podważenia. Tymczasem środkiem prawnym służącym do zakwestionowania orzeczenia o odrzuceniu skargi stanowi skarga kasacyjna, o czym skarżący został wyraźnie pouczony.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł w punkcie pierwszym o odmowie sprostowania postanowienia, zaś w oparciu o art. 157 § 1
i § 2 w związku z 166 powołanej ustawy postanowił w punkcie drugim o odmowie uzupełnienia postanowienia.