Uzasadnienie
K. G. w dniu 6 października 2006 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo informujące Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia, Organizacji i Audytu Wewnętrznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] o rozwiązaniu stosunku służbowego. Powyższa skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wa 2080/06.
Skarżący w dniu 27 grudnia 2006 r. złożył do tut. Sądu skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie nierozpatrzenia jego roszczeń z dnia 6 października 2006 r. przedstawionych w pozwie do Sądu Rejonowego Wydział VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 1 października 2004 r.
W tym miejscu podkreślić należy, że w skardze z dnia 27 grudnia 2006 r. K. G. zarzucił organowi zaniechanie i brak rozpatrzenia jego roszczeń z dnia 6 października 2006 r. przedstawionych w pozwie do Sądu Rejonowego Wydział VIII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 1 października 2004 r., przy czym ponownie, zarówno w treści samej skargi, jak również w jej uzasadnieniu, powołał tożsame argumenty jak w skardze z dnia 6 października 2006 r. (sygn. akt II SA/Wa 2080/06).
Wobec zaistniałej sytuacji – ze względu na fakt, iż przed tut. Sądem sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 20 lutego 2007 r. wezwał K. G. do udzielenia informacji w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy podtrzymuje on swoją skargę z dnia 27 grudnia 2006 r. oraz do wskazania, jakiego wniosku – jego zdaniem – organ nie rozpatrzył w sposób przewidziany prawem. Skarżący wezwanie Sądu odebrał w dniu 27 lutego 2007 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy), jednakże powyższego wezwania w wyznaczonym terminie nie wykonał.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, 58 § 3 w związku z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.