Uzasadnienie
Regionalna Komisja Lekarska Nr [...] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w P. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2009 r. uznała R. B. za trwale niezdolnego do służby w ABW – kategoria "D", zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidzkiej oraz orzekła, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą.
W dniu [...] listopada 2009 r. R. B. wniósł od powyższego orzeczenia do Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odwołanie w zakresie niezaliczenia schorzenia – nadciśnienia [...], jako schorzenia pozostającego w związku ze służbą. Zarzucił organowi naruszenie zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 października 1995 r. w sprawie ustalenia wykazów chorób i schorzeń pozostających w związku ze służbą w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej, z tytułu których przysługują świadczenia rentowe i odszkodowawcze (M.P. Nr 55, poz. 611). Podkreślił, że powyższe schorzenie występuje od [...] r., a więc powstało po wstąpieniu przez niego do służby ([...] lipca 1983 r.). Wskazał, że dokonano w jego sprawie niewłaściwej interpretacji wyników badań lekarskich.
Następnie R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie datowaną na dzień [...] listopada 2010 r. skargę na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie rozpoznania odwołania od orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że we wcześniejszych orzeczeniach komisje lekarskie uznawały jego schorzenia, jako pozostające w związku ze służbą. Dodatkowo zarzucił organom fałszowanie wyników jego badań lekarskich oraz podtrzymał swoją argumentację zawartą w odwołaniu od orzeczenia z dnia [...] października 2009 r. Skarżący uzupełnił skargę pismami procesowymi z dnia [...] i [...] stycznia 2010 r.
W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniosła o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie należy wskazać, iż Sąd przystępując do rozpatrywania skargi w pierwszej kolejności zobligowany jest zbadać, czy rozpoznawana sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Stosownie do postanowień art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
oraz bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Z powyższych przepisów wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej dopuszczalne jest tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 85). Innymi słowy, warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność jest możliwość złożenia skargi na ewentualną decyzję (postanowienie, orzeczenie) wydaną w tym zakresie.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie ustalenia związku chorób ze służbą. Wyżej wskazane orzeczenie zostało podjęte w oparciu o rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, emerytów i rencistów Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2003 r. Nr 160, poz. 1552 z późn. zm.), wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214, z późn. zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: w pierwszej – regionalne komisje lekarskie, w drugiej Centralne Komisje Lekarskie.
Orzeczenia komisji lekarskich ABW można podzielić na dwie grupy. Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby, to jest zagadnień ustalania stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonego stopnia zdolności do służby, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń komisji lekarskich ABW to orzeczenia ustalające schorzenia (inwalidztwo) funkcjonariusza i ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia komisji z tej grupy poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego.
Stosownie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. o sygn. akt III ZP 9/99 (vide:. OSNP 2000/5/167), sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową.
Podobne stanowisko w tym zakresie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu składu 7 sędziów z dnia 6 listopada 2000 r. o sygn. akt OSA 1/00 (vide: ONSA 2001/2/47).
Powyższe stanowiska mają zastosowanie również w odniesieniu do orzeczeń komisji lekarskich ABW. Oznacza to, że od orzeczeń komisji lekarskich ABW, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń i inwalidztwa ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 698/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 770/05 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skoro zatem niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na orzeczenie komisji lekarskiej ABW w zakresie dotyczącym ustalenia związku stwierdzonych u funkcjonariusza (rencisty) schorzeń i inwalidztwa ze służbą, to niedopuszczalna jest także skarga na bezczynność w przedmiocie rozpoznania odwołania od orzeczenia wydanego w tym zakresie przez regionalną komisję lekarską.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.