Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] wnioskiem z dnia [...] stycznia 2005 r. zwróciło się do Prokuratora Krajowego o udzielnie informacji publicznej w formie przesłania na adres Stowarzyszenia "kserokopii niżej podanych pism lub stanowisk:
- 1. Ministra Sprawiedliwości Departament Sądów ([...] z dnia [...] grudnia 2003 roku),
- 2. Biura Postępowania Przygotowawczego Prokuratury Krajowej ([...] z [...] listopada 2003 roku)."
Dyrektor Biura Postępowania Przygotowawczego Prokuratury Krajowej pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] poinformował skarżącego, że pismo z dnia [...] listopada 2003 r. o nr [...], skierowane do Dyrektora Departamentu Legislacyjno – Prawnego Ministerstwa Sprawiedliwości, ma charakter wewnętrznej korespondencji między komórkami organizacyjnymi Ministerstwa Sprawiedliwości i nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Natomiast kopia wniosku w zakresie dotyczącym udzielenia informacji publicznej określonej w punkcie 1, przekazana została z Biura Ministra do Departamentu Sądów Powszechnych Ministerstwa Sprawiedliwości, ponieważ dotyczy pisma tej właśnie jednostki organizacyjnej.
Stowarzyszenie [...] w dniu [...] lutego 2005 r. złożyło do Prokuratora Generalnego zażalenie w powyższej sprawie i w uzasadnieniu stwierdziło, że organ jest zobowiązany udzielić informacji niezwłocznie i o czynnościach tych powinien być powiadomiony wnioskodawca. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ nadal nie udzielił odpowiedzi na wniosek z dnia [...] stycznia 2005 r.
Dyrektor Biura Postępowania Przygotowawczego Prokuratury Krajowej pismem z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] poinformował skarżącego, że odpowiedział już skarżącemu na jego wniosek, we wskazanym już piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r. i dołączył jego kopię.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] maja 2006 r., Stowarzyszenie [...] zarzuciło Prokuratorowi Krajowemu naruszenie prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie lub błędną interpretację, a to: art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji wniosło o stwierdzenie naruszenia prawa przez Prokuratora Krajowego polegające m.in. na nieudzieleniu wnioskowanej informacji publicznej oraz niepowiadomienie o sposobie rozpatrzenia wniosku W tej sytuacji wniosło o nakazanie organowi załatwienia wniosku w terminie 3 dni oraz stwierdzenie, iż udzielane informacje mają charakter publiczny, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu natomiast podano, że udzielenie informacji powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak w terminie nie dłuższym aniżeli 14 dni, a jest ona udostępniania w formie i w sposób zgodny z wnioskiem po myśli art. 14 ust. 1 ustawy, chyba że organ nie ma możliwości technicznych na takie udostępnienie.
W tej sytuacji jest zobowiązany do poinformowania wnioskodawcy o innym sposobie jej udostępnienia, zaś odmowa powinna zapaść w formie decyzji. O czynnościach i decyzjach winien powiadomić wnioskującego. Podobnie rzecz się ma, gdy informacja nie może być udzielona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy i w tej sytuacji organ jest zobowiązany do powiadomienia wnioskodawcy o powodach zwłoki i terminie udostępnienia. Natomiast w przedmiotowej sprawie pomimo upływu roku, Stowarzyszenie nie otrzymało określonej prawem odpowiedzi, ani też wnioskowanej informacji.
Natomiast w sytuacji, gdy takie pisma zostały wysłane, Stowarzyszenie wnosi o dostarczenie dowodów na ich doręczenie, przy czym o charakterze informacji publicznej przesądza art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy.
W odpowiedzi na skargę Prokurator Krajowy wniósł o jej oddalenie, a wskazując na opisane już wyżej ustalenia faktyczne i prawne dodał, że jeżeli wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, to nie wydaje się decyzji administracyjnej. Ponadto udzielenie skarżącemu odpowiedzi, jak wyżej, wyklucza zarzut bezczynności.
Przy piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2007 r., Prokurator Krajowy załączył zwrotne potwierdzenia pism z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...], doręczonych powtórnie Przewodniczącemu Stowarzyszenia [...] w dniu [...] października 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) udzielenie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. W wyjątkowych sytuacjach przewidzianych w przepisach, termin ten może być przedłużony, o czym zgodnie z art. 13 ust. 2, należy strony poinformować.
Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powyższej ustawy polega na tym, że organ zobowiązany do konkretnego rozstrzygnięcia w przedmiocie informacji publicznej, czynności takiej nie podejmuje. Innymi słowy mówiąc, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Od "milczenia" organu natomiast trzeba odróżnić sytuację, w której organ administracji odpowiada na wniosek o udzielenie informacji publicznej pismem z uwagi na fakt, iż żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi – w ocenie organu – informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W takiej sytuacji bowiem organ pismem informuje wnioskodawcę, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jedynie w sytuacji, gdy stanowisko organu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji publicznej, przybiera formę decyzji administracyjnej.
W rozpoznawanej sprawie Stowarzyszenie [...] przedmiotem swojej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] maja 2006 r. uczyniło bezczynność Prokuratora Krajowego polegającą na nieudzielaniu mu informacji publicznej poprzez przesłanie na adres Stowarzyszenia wskazanych we wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r. kserokopii pism lub stanowisk Ministra Sprawiedliwości oraz Biura Postępowania Przygotowawczego Prokuratury Krajowej.
Zarzut bezczynności organu musi być zawsze rozpatrywany na gruncie konkretnej regulacji prawnej. Cytowana już wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odnosi się jedynie do udzielania informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy.
Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 powołanej ustawy). Informacje publiczne można podzielić na dwie grupy. Z uwagi na treść art. 1 ust. 2 powołanej ustawy można wyodrębnić informacje, które podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie zawartym w omawianej ustawie, bądź na takie, które podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawach szczególnych. Dotyczy to również art. 6 ustawy, w którym mogą znaleźć się oba wymienione tryby unormowań. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów wytwarzanych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informacja publiczna dotyczy więc sfery faktów.
Niewątpliwie Prokurator Krajowy jest organem mieszczącym się w pojęciu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie o informacji publicznej. Żądanie zaś skarżącego dotyczyło korespondencji prowadzonej przez ten organ, jednakże dokument z dnia [...] listopada 2003 r., którego nadesłania żądało Stowarzyszenie, ma charakter wewnętrznej korespondencji prowadzonej pomiędzy komórkami organizacyjnymi Ministerstwa Sprawiedliwości i w tej sytuacji nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
W związku z powyższym organ pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] poinformował skarżącego, iż wnioskowana informacja nie posiada charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie w tym samym piśmie organ poinformował skarżącego, iż kopia wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r. w zakresie dotyczącym punktu 1 została przekazana departamentowi Sądów Powszechnych Ministerstwa Sprawiedliwości z uwagi na fakt, iż wnioskodawca żądał pisma tego właśnie departamentu. Zatem w przypadku tego drugiego dokumentu, Prokurator Krajowy nie był w jego posiadaniu, bowiem Departament Sądów Powszechnych Ministerstwa Sprawiedliwości nie mieści się w strukturach organizacyjnych Prokuratury Krajowej.
Stąd też, zdaniem Sądu, organ prawidłowo poinformował wnioskodawcę, iż pismo żądane w pkt 2 nie mieści się w kategorii informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś w odniesieniu do pkt 1 organ wskazał, iż nie jest w posiadaniu takiej informacji. Jednakże kwestią sporną pozostaje fakt, kiedy pismo informujące doręczono skarżącemu. Organ twierdzi, iż dwukrotnie, tj. pismem Dyrektora Biura Postępowania Przygotowawczego Prokuratury Krajowej z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], a następnie pismem z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] wywiązał się z obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej, odpowiadając na wniosek skarżącego. Jednakże na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie sposób ustalić, czy i kiedy powyższe pisma doręczono skarżącemu, bowiem organ nie potrafił przedłożyć dowodów doręczenia, a skarżący twierdzi, iż ich nie otrzymał.
Natomiast z akt sprawy wynika, iż pisma z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz [...] lutego 2005 r. oba o nr [...] doręczono skarżącemu ponownie w dniu [...] października 2007 r., zaś dowód doręczenia znajduje się w aktach postępowania administracyjnego. Zatem – zdaniem Sądu – należy przyjąć, iż organ udzielił skarżącemu odpowiedzi dopiero w dniu [...] października 2007 r., tj. po wniesieniu przez Stowarzyszenie [...] skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Tak więc należy przyjąć, iż bezczynność organu ustała dopiero w dniu [...] października 2007 r., kiedy to organ przesłał skarżącemu kopię wskazanych już wyżej pism.
Ponieważ celem skargi na bezczynność organu jest zobowiązanie do wydania określonego aktu lub dokonania czynności, stąd też przesłanie kopii pism informujących w dniu [...] października 2007 r., uczyniło rozpoznanie niniejszej sprawy bezprzedmiotowym.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.