Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 stycznia 2008 r. odrzucił skargę T. C. na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie podjęcia czynności mających na celu zaniechanie naruszeń prawa oraz przeprowadzenia kontroli w jednostkach organizacyjnych.
Skarżący, po otrzymaniu odpisu nieprawomocnego orzeczenia wraz z uzasadnieniem, wnioskiem z dnia 28 stycznia 2008 r., złożonym na urzędowym formularzu, wystąpił o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2008 r. zostało przyznane T.C. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.
Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła adwokata M. P. na pełnomocnika dla skarżącego.
Skarżący udzielił wyznaczonemu adwokatowi stosownego pełnomocnictwa.
Pismem z dnia 7 marca 2008 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, adwokat M. P. wniósł o zasądzenie kosztów na podstawie § 18 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).
Jednocześnie przedłożył Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 132/07 i oświadczył, że opinię przesłał skarżącemu, a na dowód załączył kopię dowodu doręczenia skarżącemu przesyłki poleconej.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).), zwanego dalej rozporządzeniem.
Stosownie do § 20 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Oświadczenie takie jest niezbędnym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów. Stanowi bowiem przesłankę do przyjęcia, że za świadczoną pomoc prawną adwokat nie otrzymał wynagrodzenia, a zatem, że zachodzi podstawa do poniesienia tych kosztów przez Skarb Państwa zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1058 z późn. zm). Badanie istnienia tej przesłanki jest konieczne z uwagi na fakt, że sąd jako dysponent środków publicznych odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania (por. postanowienie SN z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II CKN 687/98, OSNC 1999/3/63).
Stanowisko takie, podzielając pogląd Sądu Najwyższego, wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt II FZ 625/05, niepublikowane.
W uzasadnieniu tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że treść § 20 rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości, iż oświadczenie, o którym mowa w cytowanym przepisie, jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wynika to – zdaniem Sądu - z użytego w treści tej normy wyrażenia "powinien zawierać".
Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, że oświadczenie to nie jest elementem formalnym lecz stanowi zasadniczy składnik uzasadnienia wniosku. Z tego względu jego brak nie może zostać uzupełniony na podstawie art. 49 ppsa.
Wskazano też, że nie powinno się utożsamiać treści wniosku, którą stanowi żądanie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, z treścią oświadczenia wynikającego z § 20 rozporządzenia.
Zgadzając się w całości ze stanowiskiem wyrażonym w cytowanym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie adwokat nie złożył stosownego oświadczenia.
Z uwagi na wyżej wskazane okoliczności, brak jest podstaw do uznania, że zostały spełnione warunki uzasadniające przyznanie adwokatowi M. P. żądanego wynagrodzenia.
Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ppsa w związku z art. 250 ppsa i w związku z § 20 rozporządzenia, postanowiono jak w sentencji.