Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. przesłanym za pośrednictwem e-maila, skarżący P. P. wystąpił do Wójta Gminy B. o udzielenie mu drogą elektroniczną następującej informacji publicznej dotyczącej wydanych decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej za lata [...]:
- 1. wskazanie, na jaką kwotę w poszczególnych decyzjach o ustalaniu opłaty adiacenckiej ustalono wartość nieruchomości przed podziałem, w tym o wskazanie, jakie było oznaczenie geodezyjne poszczególnych informacji przed podziałem,
- 2. wskazanie, na jaką kwotę w poszczególnych decyzjach ustalono wartość nieruchomości po podziale i wskazanie na ile działek była podzielona dana nieruchomość.
W skardze z dnia [...] grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P. P. wniósł – wobec bezczynności Wójta Gminy B. w przedmiocie udzielenia powyższej informacji – o zobowiązanie organu do udzielenia wnioskowanej informacji oraz zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania wedle norm przepisanych, a w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów na podstawie art. 201 P.p.s.a. W uzasadnieniu podał, że na dzień wniesienia skargi nie została mu udzielona informacja ze złożonego przez niego wniosku i w dalszej części wskazał, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy) bez zbędnej zwłoki, nie później jednak jak w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1), a gdy termin ten nie może być dochowany, to organ powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, zaś jej udostępnienie następuje w formie i w sposób wskazany we wniosku (art. 14).
Po wpłynięciu skargi do organu, w dniu [...] grudnia 2012 r. drogą elektroniczną odpowiedziano skarżącemu, że w roku [...] nie było prowadzone żadne postępowanie w sprawie naliczenia opłaty adiacenckiej ustalającej wartość nieruchomości przed i po jej podziale, natomiast w roku [...] była jedna decyzja dla działki [...] o pow. [...] ha, której wartość przed podziałem ustalono na kwotę [...] zł i działka ta została podzielona na [...] działek ewidencyjnych [...], a wartość nieruchomości po podziale oszacowano na kwotę [...] zł.
Następnie w odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B. wniósł o jej oddalenie wskazując, że po wpłynięciu skargi w dniu [...] grudnia 2012 r. natychmiast została skarżącemu udzielona żądana informacja publiczna drogą elektroniczną, zaś – jak wyjaśniono – pracownik merytoryczny otrzymał wniosek z dnia [...] listopada 2012 r., lecz został on zakwalifikowany jako "spam", których to wiadomości nie odczytuje się z uwagi na fakt, iż często zawierają one wirusy. Niezależnie od powyższego, w dniu udzielenia skarżącemu żądanej informacji przeprowadzono z wymienionym rozmowę telefoniczną i wyjaśniono mu okoliczności niezachowania terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga analizowana pod kątem bezczynności Wójta Gminy B. w zakresie udzielenia żądanej informacji publicznej do dnia złożenia skargi była zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.
Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).
Konkretyzacją zaś tego prawa zajmuje się m. in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
- 1) organy władzy publicznej,
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Wójt Gminy B. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Z tego mianowicie powodu, że jest on organem administracji publicznej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest natomiast pogląd, w myśl którego, informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacją publiczną jest zatem w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, Lex nr 291 357). W wyroku z dnia 7 stycznia 2004 r. (sygn. akt K 14/03), Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno – technicznej, a tylko wyjątkowo w sytuacjach określonych w przepisach art. 14 ust. 2 (umorzenie postępowania) i art. 16 ust. 1 (odmowa udostępnienia informacji), wymagana jest forma decyzji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 312/12).
W świetle powyższych rozważań wskazać należy, że informacje, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. stanowią informację publiczną, bowiem dotyczą majątku, którym dysponuje organ administracji publicznej, o czym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2) lit. f).
Jednocześnie jednak należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że po wniesieniu skargi z dnia [...] grudnia 2012 r., organ udzielił żądanej informacji z wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2012 r.
Wobec zatem udzielenia skarżącemu przez Wójta Gminy B. żądanych informacji publicznych Sąd, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył w tym zakresie postępowanie sądowo administracyjne, bowiem w dacie orzekania nie było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o informację publiczną, skoro został on już rozpoznany (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63).
Odnośnie natomiast stwierdzenia bezczynności organu na dzień wniesienia przez P. P. skargi do Sądu, to bezspornie, o czym była już mowa na wstępie niniejszych rozważań, doszło do owej bezczynności. Jednakże nie miała miejsca – w ocenie Sądu – z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynikała z niewłaściwego kwalifikowania i odczytywania pism wniesionych za pośrednictwem poczty elektronicznej. Stwierdzić w tym miejscu należy, że stosownie do treści art. 13 ust. 1 ustawy, udzielenie informacji publicznej następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak jak w terminie 14 dni, zaś w myśl art. 14, gdy termin ten nie może być dochowany, to organ powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, zaś jej udostępnienie następuje w formie i w sposób wskazany we wniosku. Zatem owe przepisy bezwzględnie obligują zobowiązany podmiot do udzielenia informacji publicznej w terminach tam wskazanych.
W tej sytuacji nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia skarżącego, czy też celowego przedłużania postępowania. Z tego też powodu Sąd nie orzekł z urzędu grzywny wobec organu.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1 ust. 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3) i w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.