Uzasadnienie
Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Stosownie do treści art. 252 § 1 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach.
Z kolei, art. 255 ppsa stanowi, iż jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
Z powyżej powołanych unormowań wynika zatem, że dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w tym zakresie.
W niniejszej sprawie ten warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony.
Wprawdzie sytuacja majątkowa skarżącego była znana z urzędu, a Z. został zwolniony w tej sprawie od kosztów sądowych postanowieniem referendarza sądowego z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II SO/Wa 31/08, niemniej jednak sytuacja majątkowa Z. obejmowała wówczas stan z dnia 31 lipca 2008 r., który to stan nie był miarodajny dla oceny możliwości płatniczych skarżącego na dzień 5 lutego 2009 r. (bilans za rok 2008). Ponadto, wobec uprzedniego zwolnienia Z. od kosztów sądowych, dalsze przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata z urzędu oznaczałoby w istocie dla Z. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, czyli spełnienie przesłanki całkowitego braku środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania – art. 246 § 2 pkt 1 ppsa.
Dlatego pismem z dnia 13 lutego 2009 r. wezwano Z. do przedstawienia, w terminie 14 dni, zaświadczenia właściwego Urzędu Skarbowego o wysokości dochodu osiągniętego przez Z. w 2008.
Z uwagi na brak możliwości wykonania tego wezwania przez skarżącego, tzn. odmowy wydania Z. zaświadczenia, o treści wskazanej w wezwaniu, postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], pismem z dnia 31 marca 2009 r. skarżący został po raz drugi wezwany do złożenia, w terminie 14 dni, takiego zaświadczenia, ewentualnie przedstawienia odpisu złożonej do US deklaracji rocznej CIT-8 za rok 2008. Przy ponownym wezwaniu strony uwzględniono jednocześnie treść ww. postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., tj. dzień 31 marca 2009 r. - termin końcowy na złożenie informacji o dochodach od osób prawnych - tak, aby doręczenie wezwania nastąpiło po upływie tego dnia i strona mogła uczynić mu zadość.
Jednakże pomimo prawidłowego doręczenia wezwania w dniu 7 kwietnia 2009 r. (dowód doręczenia – w aktach sprawy) i upływu wyznaczonego terminu Z. nie złożył wymaganych dokumentów.
Oznacza to, że skarżący odstępując od złożenia wymaganych dokumentów nie usunął budzącego wątpliwości oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, a tym samym nie wykazał przesłanek określonych w art. 246 § 2 pkt 2 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W konsekwencji brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.