Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2011 r. P. B. wystąpił do Urzędu Dzielnicy [...] Wydziału [...] z wnioskiem o potwierdzenie tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...] w W., wspólnie z żoną K. B. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] września 2011 r., Naczelnik Wydziału [...] dla Dzielnicy [...] poinformował ww. że po zgonie najemcy lokalu nr [...] w W. – J. J., K. B. wstąpiła w stosunek najmu z dniem zgonu najemcy, tj. [...] lutego 2011 r. na podstawie art. 691 Kodeksu cywilnego, natomiast P. B. nie nabył uprawnienia współnajemcy ww. lokalu ze względu na niezamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu do czasu zgonu J. J. Następnie pismami z dnia [...] lutego 2012 r. oraz z dnia [...] marca 2012 r. P. B. ponowił swój wniosek.
W odpowiedzi na powyższe Naczelnik Wydziału [...] dla Dzielnicy [...], pismem z dnia [...] marca 2012 r., podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] września 2011 r., zaś pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. poinformował ww., że K. B. wstąpiła w stosunek najmu lokalu nr [...] w W. na podstawie art. 691 Kodeksu cywilnego, że najemca lokalu nie wyraził zgody na przebywanie P. B. w przedmiotowym lokalu. Jednocześnie poinformowano ww., że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 07 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1558/11 oddalił skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie zakwalifikowania na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Z powołanego wyroku wynika, że ww. może posiadać tytuł prawny do lokalu socjalnego nr [...] przy ul. [...] w W. Wyjaśniono, że P. B. nie nabył uprawnień współnajemcy ze względu na niezamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu, a lokal ten nie jest lokalem socjalnym tylko komunalnym znajdującym się w zasobie [...] W. Pismem z dnia 02 kwietnia 2012 r. P. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia o potwierdzeniu tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., wnosząc o ukaranie organu grzywną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz obciążenie skarżącego kosztami postępowania według norm przepisanych.
W ocenie organu skarżący może domagać się ustalenia, że przysługuje mu prawo do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. w postępowaniu sądowym przed sądem powszechnym w trybie art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego. Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Pismem z dnia 28 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie bezczynności organu w postępowaniu o wydanie zaświadczenia oraz zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania żądanego przez skarżącego zaświadczenia lub wydania postępowania, o którym mowa w art. 219 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę uznać należy za zasadną.
Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy wniosek strony o wydanie zaświadczenia został rozpoznany przez organ.
W myśl regulacji zawartych w Dziale VII kpa wniosek o wydanie zaświadczenia może zostać rozpoznany w dwojaki sposób:
- - organ może wydać zaświadczenie,
- - organ może odmówić wydania żądanego zaświadczenia.
Do drugiego z ww. przypadków odnosi się art. 219 kpa, stanowiąc, że odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
W świetle powyższego, w sytuacji gdy organ nie chce uwzględnić wniosku o wydanie zaświadczenia, ciąży na nim obowiązek uzewnętrznienia tego poglądu w określonej formie. Nie wystarczy więc zawiadomić stronę pismem o stosunku jaki organ ma do zgłaszanego żądania, lecz należy w tym zakresie wydać postanowienie.
Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że pismo strony z dnia [...] lutego 2012 r. zawierało m. in. wniosek do Prezydenta [...] W. o wydanie zaświadczenia w przedmiocie posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do lokalu nr [...] położonego w W. przy ul. [...].
Poza sporem jest też okoliczność, że na powyższy wniosek organ odpowiedział pismem z dnia [...] marca 2012 r., tłumacząc niemożliwość jego uwzględnienia.
Tym samym nie uczynił więc zadość powołanej normie art. 219 kpa i nie wydał stosownego postanowienia. Stąd też uznać należało, że organ nie rozpoznał wniosku strony. W sytuacji bowiem, gdy ustawodawca dla pewnej czynności organu ustanowił ściśle określoną formę, niezachowanie tej formy przez organ prowadzi do konkluzji, iż brak jest rozstrzygnięcia organu w danej kwestii.
W ocenie tutejszego Sądu w realiach faktycznych niniejszej sprawy, nie zachodzi też możliwość potraktowania pisma organu z dnia [...] marca 2012 r. jako postanowienia. Pismo to nie spełnia bowiem minimalnych wymogów, jakie ustawodawca sprecyzował w art. 124 kpa. Nie zostało bowiem opatrzone podpisem osoby upoważnionej do działania w imieniu organu, do którego wniosek był skierowany. Nie zawiera również powołania podstawy prawnej, pouczenia i uzasadnienia.
Co zaś się tyczy argumentów podnoszonych przez stronę, w celu wykazania zasadności żądania zawartego we wniosku o wydanie zaświadczenia, w tym zakresie tutejszy Sąd nie wypowiadał się, uznając, że byłoby to przedwczesne na obecnym etapie postępowania.
W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 149 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dopatrując się bezczynności po stronie organu, orzekł, jak sentencji wyroku.
Biorąc pod uwagę krótki czas, w jakim organ reagował na pisma strony, tutejszy Sąd nie dopatrzył się w stwierdzonej bezczynności cech rażącego naruszenia prawa. Z tych samych względów nie został też uwzględniony wniosek skargi o ukaranie organu grzywną.