Uzasadnienie
J.T.i Z.T., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 22 stycznia 2013 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność przedsiębiorstwa Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w [...], w której wnosili o zobowiązanie ww. organu do udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, wskazując, że informacje, o których udostępnienie wnoszą skarżący, nie są informacjami publicznymi. W przypadku nieuwzględnienia przez Sąd wniosku o odrzucenie skargi, organ wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, wskazując, że organ nie był bezczynny, gdyż nie miał obowiązku udzielać ww. informacji.
Do skargi został uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł.
W związku z powyższym Przewodnicząca Wydziału II zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2013 r. wezwała pełnomocnika skarżących do uzupełnienia powyższego wpisu sądowego o kwotę 100 zł.
Jednocześnie powiadomiono pełnomocnika, że w niniejszej sprawie uiszczona została kwota 100 zł, a ponieważ po stronie skarżacej występują dwie osoby, to z tego względu należny wpis wynosi 200 zł.
Odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 20 czerwca 2013 r., (dowód zwrotne potwierdzenie przesyłki w aktach sądowych – karta 44). Pełnomocnik nie uiścił powyższego wpisu, ani też nie skorzystał z prawa wniesienia zażalenia od powyższego zarządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administrcyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd nie podejmie żadnej czynność na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata sądowa.
Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 cytowanej ustawy).
Stosowanie zaś do art. 214 ust. 2 cytowanej ustawy pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.
Z cytowanego powyżej przepisu wynika, że zasada, iż wnoszone przez kilka osób pismo podlega jednej opłacie, ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, tj. wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Opłata ta obciąża wówczas te osoby solidarnie, co oznacza, że jej uiszczenie przez jedną z tych osób zwalnia pozostałe od obowiązku uiszczenia opłaty. Natomiast w przypadku współuczestnictwa formalnego każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. O istnieniu wspólnych praw i obowiązków, o których mowa w art. 214 § 2 cytowanej ustawy nie przesądza również wniesienie skargi jednym pismem, podanie jednego adresu do doręczeń czy też posiadanie tego samego pełnomocnika w sprawie (por. M. Niezgódka-Medek "Komentarz do art. 214 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", publ. LEX, nr: 99996).
W zakresie kosztów sądowych w sprawach dotyczących informacji publicznych wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 20/13 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że w sprawie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej każdy ze skarżących reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego, czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą osiągnąć skarżący jest dla nich wspólny. W takiej sytuacji, bez wątpienia można stwierdzić, że po stronie skarżących występuje współuczestnictwo, jednakże ma ono charakter formalny. Takiego zaś współuczestnictwa nie obejmuje przepis art. 214 § 2 cytowanej ustawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 968/04 (niepubl.) wspólne prawa lub obowiązki byłyby wówczas, gdyby wynikały one z tego samego tytułu prawnego. Natomiast w niniejszej sprawie, każdy ze skarżących we własnym imieniu realizuje uprawnienia przyznane przez prawo do informacji publicznej.
Wynika zatem, że w niniejszej sprawie skarżący winni uiścić wpis sądowy oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Skoro zatem pełnomocnik skarżących nie określił w imieniu, której ze stron skarżących został uiszczony wpis w kwocie 100 zł, Sąd uznał, że został on wpłacony od skargi obu stron i dlatego wezwał do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi J.T. i Z.T.
Z wiązku z faktem, iż pełnomocnik skarżących nie uzupełnił wpisu od skargi w zakreślonym przez Sąd terminie, co potwierdził Oddział Finansowo – Budżetowy tutejszego Sądu w dniu 15 lipca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy.