Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 11 lutego 2019r. sygn. akt II SAB/Wa 236/19 odrzucił skargę J. D. (zwany dalej: "Skarżącym") na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] lipca 2007r., który dotyczył uchylenia decyzji, z uwagi na nieusunięcie braków formalnych skargi (art6. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.").
Skarżący pismem z [...] kwietnia 2019r., uzupełnionym pismem z [...] kwietnia 2019r., wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym postanowieniem, wskazując, że żąda wznowienia postępowania ze względu na wykrycie takich okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie miał możliwości skorzystania w poprzednim postępowaniu.
W ocenie Skarżącego, Sąd oparł postanowienie na stwierdzeniu, że "poprzez brak nadesłania kopii przedmiotowego wniosku, skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny co jest przedmiotem skargi". Skarżący wyjaśnił, że podczas przeglądania [...] lutego 2019r. akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 142/18, "wykrył", że akta nie zawierają jego akt personalnych, przesłanych do Sądu przez Ministra Obrony Narodowej, a także, że akta te znajdują się w siedzibie Sądu - w sejfie. Wnioski, których nadesłania żądał Sąd są w aktach osobowych – w sejfie. Skarżący podniósł, iż przypuszcza, że Sąd nie wiedział, że żądane wnioski są w sejfie Sądu i nie mógł jednoznacznie określić, jakiego wniosku bezczynność dotyczy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Stosownie do art. 270 "P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie. Skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. Podstawę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu administracyjnego pierwszej instancji określają przepisy art. 271, art. 272 i art. 273 P.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 279 P.p.s.a., powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Sąd, stosownie do art. 280 § 1 P.p.s.a., bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Sąd w braku jednego z tych wymagań skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Sąd stwierdza ponadto, że w doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że do stwierdzenia, że skarga opiera się na ustawowych podstawach wznowienia nie jest wystarczające samo sformułowanie ich w sposób odpowiadający dyspozycji przepisów art. 271 - 274 P.p.s.a. (porównaj: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 633, porównaj także orzeczenia NSA z: 9 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 1065/10, 28 lipca 2011r. sygn. akt I OSK 1160/11, dostępne na www.nsa.gov.pl).
Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołał się na art. 273 § 2 P.p.s.a. Przepis ten wskazuje, że podstawą wznowienia postępowania jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Z art. 273 § 2 P.p.s.a., wynika zatem, że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były jej znane. Niemożność skorzystania z określonych środków dowodowych zachodzi wtedy, kiedy brak jest obiektywnej możliwości powołania się na nie (zob. postanowienie NSA z 24 czerwca 2009r. sygn. akt II FSK 837/2009). Podstawą wznowienia postępowania na mocy art. 273 § 2 P.p.s.a. mogą być zatem tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania (por. A. Kabat, "Komentarz do art. 273 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Lex 2013).
Zdaniem Sądu powołanie się na wykrycie błędu w ustaleniach faktycznych Sądu, co w istocie Skarżący wskazuje jako okoliczność faktyczną, nie stanowi przyczyny wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. Powołany przepis stanowi bowiem o późniejszym wykryciu okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżący w skardze o wznowienie postępowania zarzuca natomiast błąd Sądu w ustaleniach faktycznych. Podnoszona przez Skarżącego w skardze o wznowienie postępowania okoliczność pozostawania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie jego akt osobowych w czasie, gdy Sąd rozpoznawał na posiedzeniu niejawnym skargę w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 33/19, nie stanowi okoliczności faktycznej, czy środka dowodowego, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, o czym mowa w art. 273 § 3 P.p.s.a.
W ocenie Sądu w skardze o wznowienie postępowania Skarżący zawarł ponadto polemikę z zasadnością stanowiska Sądu zawartego w ww. postanowieniu o sygn. akt II SAB/Wa 33/19, jak i polemikę z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego skargi. Nie stanowi to jednak podstawy do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a., choć Skarżący powołał się na treść ww. przepisu.
Sąd mając powyższe na względzie, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 273 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.