Uzasadnienie
W. L. w dniu 19 kwietnia 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (z tego samego dnia) o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej postanowieniem tego Sądu z 26 września 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 356/18 o odrzuceniu jego skargi na bezczynność Komendanta Służby Ochrony Państwa w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z 19 października 2017 r. o wydanie skierowania do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA.
Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazał przepisy art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). W uzasadnieniu pierwszej z podstaw wznowienia podniósł, że w postępowaniu zakończonym postanowieniem z 26 września 2018 r. nie był należycie reprezentowany oraz że wskutek rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym był pozbawiony możności działania. Odnośnie pozostałych podstaw wznowienia, podniesionych w skardze z 19 kwietnia 2019 r. W. L. podniósł, że "zaistniały okoliczności faktyczne oraz środki dowodowe, które mają wpływ na wynik sprawy" oraz powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 572/18.
Jak wynika z postanowienia referendarza sądowego z 18 lipca 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 356/18, postanowienie z 26 września 2018 r. jest prawomocne od dnia 5 kwietnia 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 270 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Skarga o wznowienie, aby mogła zostać merytorycznie rozpoznana, powinna spełniać wymagania formalne określone w art. 279 powołanej ustawy, a więc powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Niezachowanie choćby jednego z powyższych wymogów powoduje niedopuszczalność skargi o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji sąd jest zobowiązany do jej odrzucenia na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.
Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie i w piśmiennictwie przyjmuje się jednolicie, że dla stwierdzenia, że skarga o wznowienie opera się na ustawowych podstawach wznowienia nie jest wystarczające samo sformułowanie tych podstaw w sposób odpowiadający dyspozycji przepisów art. 271-274 ustawy. Trzeba bowiem wykazać, że taka ustawowa podstawa w danej sprawie rzeczywiście istnieje, a więc przytoczyć fakty i okoliczności mieszczące się w dyspozycji przepisu prawnego, określającego podstawę wznowienia postępowania (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz. Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, s. 633, orzeczenia NSA z 9 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 1065/10, z 28 lipca 20111 r. sygn. akt I OSK 1160/11 i z 27 marca 2012 r. sygn. akt I GSK 71/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.)
Sformułowane w rozpoznawanej sprawie żądanie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z 26 września 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 356/18 opiera się na twierdzeniu, że skarżący: nie był należycie reprezentowany oraz został pozbawiony możliwości działania z powodu rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym a nie na rozprawie.
W ocenie Sądu wskazane przez stronę okoliczności nie odpowiadają podstawie wznowienia wymienionej w. art. 271 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Należy wyjaśnić, że o braku "należytej reprezentacji" można mówić wówczas, gdy np. strona postępowania która nie posiada zdolności do czynności prawnych nie była reprezentowana w postępowaniu przez przedstawiciela ustawowego. Z kolei ustawowa przesłanka "pozbawienia możliwości działania" jest (formalnie) spełniona wówczas, gdy strona została pozbawiona możności działania bez własnej winy oraz bezpośrednią i wyłączną przyczyną pozbawienia strony możności działania było naruszenie przepisów prawa. Nadto zarzucając pozbawienie możności działania wnoszący skargę o wznowienie postępowania nie tylko winien uprawdopodobnić ten zarzut, ale przede wszystkim wskazać konkretne przepisy prawa, wskutek naruszenia których został pozbawiony możności działania (vide postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2637/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 18 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 758/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Sąd stwierdza, że nie stanowi wskazania ustawowej podstawy wznowienia postępowania, polegającej na "pozbawieniu możności działania" i "braku należytej reprezentacji", powołanie przez stronę okoliczności rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Sąd orzekający w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 356/18 odrzucił skargę W. L. uznając, że nie należy ona do jego właściwości (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z przepisu art. 58 § 3 powołanej ustawy wynika, że odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Trzeba dodać, że jeśli strona nie została pozbawiona możliwości podejmowania wszelkich dozwolonych w przepisach procedury sądowoadministracyjnej czynności procesowych, to nie sposób uznać, że była ona pozbawiona możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa. Zauważyć należy, że z akt postępowania II SAB/Wa 356/18 ani z pism złożonych przez skarżącego do niniejszej sprawy nie wynika, że istniały przeszkody do podejmowania przez niego czynności procesowych.
Zdaniem Sądu podniesione przez skarżącego w skardze o wznowienie postępowania okoliczności nie stanowią żadnej z podstaw wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego; nie jest to w szczególności podstawa wznowienia o której mowa w art. 273 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, choć skarżący w skardze powołał się na te właśnie przepisy. Z powołanych przepisów wynika, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2) oraz że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (§ 3).
Sąd podkreśla, że powołanie się na wykrycie błędu w ustaleniach faktycznych Sądu, co w istocie skarżący wskazuje jako okoliczność faktyczną, nie stanowi ustawowej podstawy wznowienia postępowania. W treści skargi o wznowienie skarżący nie wskazał na żadne okoliczności faktyczne (środki dowodowe) z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Trzeba dodać, że powoływanie się przez W. L. na wyrok WSA w Warszawie z 7 listopada 2018 r. o sygn. akt II SA/Wa 572/18, uwzględniający jego skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w [...] z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby nie może prowadzić do przyjęcia, że w rozpatrywanej sprawie wskazano ustawową przesłankę wznowienia o której mowa w art. 273 § 3 ustawy. W rozpatrywanym przypadku wskazane orzeczenie i orzeczenie wydane w postępowaniu objętym skargą o wznowienie, nie zostały wydane w tej samej sprawie.
W konkluzji Sąd stwierdza, że wykazane przez stronę okoliczności w sposób formalny nie odpowiadają podstawom wznowienia postępowania, wymienionym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 280 § 1 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.