Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. Z. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2013 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r. znak [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podając, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, został rozpoznany w dniu [...] kwietnia 2013 r. poprzez wydanie decyzji znak [...] orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Wspomnianą decyzję Z. L. odebrał osobiście w dniu 26 kwietnia 2013 r., o czym świadczy potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie Z. L. wniósł skargę na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2013 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r. znak [...], już po wydaniu przez ten organ decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji.
Fakt, że skarżący wiedział o wydaniu decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w dacie wniesienia skargi na bezczynność, wynika z porównania daty odbioru decyzji (26 kwietnia 2013 r.) z datą wniesienia skargi (29 kwietnia 2013 r.).
Tym samym w chwili wniesienia skargi do Sądu, Minister Pracy i Polityki Społecznej nie pozostawał w bezczynności. Zaistniała sytuacja sprawia, że przedmiotowa skarga nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlegać musi odrzuceniu.
Wskazać bowiem należy, że stosownie do art. 149 ppsa wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy decyzja ta lub akt zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się zgodnie, że skargę na bezczynność można wnieść do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy. Skarga na bezczynność wniesiona przez stronę po wydaniu i doręczeniu jej decyzji jest niedopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia14 stycznia 1987 r., sygn. akt. IV SAB 14/86 - ONSA 1987/1/7, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt I SAB/Gl 4/10, LEX nr 785364 oraz z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Gl 59/10).
Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.