Uzasadnienie
- - U Z A S A D N I E N I E
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] o odmowie wydania K. J. kopii dokumentów z akt postępowania administracyjnego.
W wyniku rozpatrzenia skargi K. J. na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 385/17, uchylił to postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wniosek K. J. z dnia 22 października 2016 r., tj. wniosek, w wyniku rozpatrzenia którego wydane zostały zaskarżone postanowienia, nie jest jednoznaczny w treści. Sąd wskazał, że skarżący powołuje się w nim na art. 9, 10 i 73 § 2 K.p.a., ale równocześnie wnosi o udzielenie informacji czy zakres sprawy toczącej się przed organem (z wniosku skarżącego w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2014r.) wymaga wystąpienia o opinię prawną i czy będą w nim podejmowane inne czynności, a jeżeli tak to jakie i w jakim celu. W przypadku podejmowania przez organ czynności, nieważnie jakich, z uwagi na zasadę jawności postępowania skarżący wniósł o udostępnienie w formie cyfrowej, przesłanej zwrotnie dokumentacji z podejmowanych, czy podjętych czynności, a w tym w razie konsultacji prawnej treści wniosku do prawnika i jego odpowiedzi.
W ocenie Sądu z treści przedmiotowego wniosku nie wynika by skarżący zwracał się do organu o wydanie odpisów lub kopii dokumentów tym bardziej, że na podstawie treści wniosku nie można stwierdzić, o doręczenie których dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wnosi. Zdaniem Sądu takiego żądania nie można wywodzić z samego powołania się przez skarżącego na przepis art. 73 § 2 k.p.a. bez jego uzasadnienia. Sąd podniósł, że z przedmiotowego wniosku nie wynika co jest rzeczywistą wolą skarżącego, tj.: czy zwraca się o informację na temat dalszego przebiegu postępowania, czy też żąda kopii konkretnych dokumentów z akt administracyjnych.
Sąd wskazał, że obowiązkiem organu było zatem wezwanie skarżącego do sprecyzowania żądania wniosku i w zależności od jego wyniku poinformowanie strony o toku postępowania lub podjęcie działań w zakresie ewentualnego wydania bądź nie dokumentów z akt sprawy w tym uwierzytelnionych.
Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Komendant Główny Policji, powołując się na powyższy wyrok oraz na art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 K.p.a., wezwał K. J. do sprecyzowania żądania zawartego w jego piśmie z dnia 22 października 2016 r. przez jednoznaczne wskazanie, czy wnosi o: uzyskanie informacji o przebiegu postępowania, w takim przypadku o określenie, o jakie informacje wnosi;
uzyskanie wglądu do akt postępowania administracyjnego w lokalu organu w obecności pracownika;
uzyskanie kopii lub odpisów konkretnych dokumentów z akt administracyjnych, czy też uwierzytelnienie odpisów lub kopii akt sprawy lub wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, w takim przypadku o wskazanie ważnego, konkretnego interesu, który uzasadniałby to żądanie.
Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Komendant Główny Policji poinformował K. J., że pozostawia bez rozpoznania jego wniosek z dnia 22 października 2018 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wezwanie do sprecyzowania żądania zostało doręczone w dniu 14 grudnia 2017 r. W dniu 23 grudnia 2017 r. upłynął zaś termin do udzielenia odpowiedzi. Organ wskazał, że w związku z brakiem odpowiedzi wniosek z dnia 22 października 2016 r. należy pozostawić bez rozpatrzenia, a sprawę uznać za zamkniętą. Poinformował także, że kierowane w tej sprawie pisma będą dołączane do akt sprawy bez rozpatrzenia i przekazywania informacji zwrotnej.
W skardze z dnia 2 marca 2018 r., sprecyzowanej pismami z dnia 19 kwietnia 2018 r. oraz 5 maja 2018 r. (data nadania pisma), K. J. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 22 października 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302,) dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 22 października 2016 r. Stąd też do postępowania tego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935).
Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący przed wniesieniem skargi winien zatem, stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a., wezwać Komendanta Głównego Policji do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt niniejszej sprawy nie wynikało aby skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał środek zaskarżenia, jak przysługiwał mu w sprawie. W tej sytuacji pismem z dnia 5 czerwca 2018 r. Sąd wezwał pełnomocnika organu do wyjaśnienia, czy skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia. W piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2018 r. pełnomocnik organu wskazał, że z akt sprawy wynika, iż żaden z środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 K.p.a. nie został przez skarżącego wniesiony. Pismem z dnia 13 sierpnia 2018 r. Sąd skierował identyczne wezwanie do skarżącego. Skarżący udzielił odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia 23 sierpnia 2018 r. Z pisma tego jednak nie wynika, aby tego rodzaju środek zaskarżenia został przez niego złożony przed wniesieniem skargi.
W tej sytuacji skarga podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.