Uzasadnienie
W dniu 28 grudnia 2012 r. pełnomocnik L. B. wniósł skargę na bezczynności Ministra Edukacji Narodowej w sprawie podjęcia decyzji o nadaniu L. B. tytułu nauczyciela mianowanego z pominięciem odbycia stażu i postępowania egzaminacyjnego, w trybie art. 7a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19 poz. 239 z późniejszymi zmianami). Pełnomocnik strony wniósł o zobowiązanie Ministra Edukacji Narodowej do ponownego rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] września 2002 r. o nadanie jej tytułu nauczyciela mianowanego z pominięciem odbycia stażu i postępowania egzaminacyjnego, zgodnie z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1041/10, w terminie 14 dni oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, iż L. B. wnioskiem z dnia [...] września 2002 r. zwróciła się do ówczesnego Ministra Edukacji Narodowej i Sportu o nadanie jej tytułu nauczyciela mianowanego z pominięciem stażu i postępowania egzaminacyjnego, w trybie art. 7 "a" ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Wobec uzyskania negatywnej decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, wymieniona skierowała skargę do Wojewódzkiego, a następnie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po wieloletnim procesie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1041/10 uchylił ostateczną decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...]. W wyroku tym Sąd stwierdził, że: "L. B. wypełnia przesłanki określone art. 7 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela, ponieważ w dniu 5 kwietnia 2000 r. była zatrudniona w Szkole Podstawowej nr [...] w pełnym wymiarze zajęć i spełniała obowiązujące w tym dniu warunki wymagane do zatrudnienia na podstawie mianowania, określone art. 10 ust. 2 pkt 1-5 i pkt 7 ustawy Karta Nauczyciela".
Nadto Sąd ustalił, że w dniu 5 kwietnia 2000 r. skarżąca posiadała kwalifikacje zawodowe do nauczania religii w szkole podstawowej, gdyż w 2000 r. spełniała wymogi określone w § 4 Porozumienia pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski oraz Ministrem Edukacji Narodowej z dnia 8 czerwca 1993 r., obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r. Sąd ocenił również, że L. B. na dzień 5 kwietnia 2000 r. spełniła warunek przewidziany w pkt 7 ust.2 art. 10 Karty Nauczyciela, bowiem brak posiadania przez nią oceny pracy, wyniknął wyłącznie z winy Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...], zaś wizytacja kanoniczna oceniła jej pracę na stopień wyróżniający.
Strona skarżąca podkreśliła, iż w powyższym wyroku Sąd wyraźnie wskazał na obowiązek Ministra Edukacji Narodowej ponownego rozpoznania wniosku L. B. z dnia [...] września 2002 r. Pomimo pisemnego wezwania organu z dnia 18 września 2012 r., do dnia wniesienia skargi Minister Edukacji Narodowej nie wydał stosownej decyzji, a zatem pozostaje w złoce.
W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu pism procesowego organ przedstawił chronologicznie przebieg postępowań administracyjnych i sądowo-administracyjnych prowadzonych w związku z wnioskiem skarżącej z dnia [...] września 2002 r., w tym wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1041/10 uchylił decyzje o odmowie uwzględnienia przedmiotowego wniosku strony. Organ podniósł, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] nadał L. B. stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.
Wobec tego Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] umorzył w całości postępowanie w przedmiocie zwolnienia L. B. z obowiązku odbycia stażu i postępowania egzaminacyjnego oraz nadania jej stopnia nauczyciela mianowanego jako bezprzedmiotowe. Wobec rozparzenia wniosku skarżącej z dnia [...] września 2002 r. i zakończenia postępowania wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. skarga na bezczynność jest nieuzasadniona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.
Z bezczynnością obowiązanego podmiotu mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten milczy w sprawie wniosku strony, w szczególności nie podejmuje czynności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (zob. uchwała 7 sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe.
Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy.
W ocenie Sądu, w dacie wystąpienia ze skargą L. B. organ pozostawał w bezczynności, jednak z akt sprawy wynika, że stan bezczynności organu ustał przed datą wyrokowania, ponieważ organ wydał decyzję w przedmiocie złożonego wniosku.
W tych okolicznościach faktycznych sprawy, Sąd uznał, że w dacie wyrokowania organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż wydał decyzję.
Mając na względzie, iż decyzja została wydana już po wniesieniu skargi do Sądu, Sąd uznał, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i jako takie powinno ulec umorzeniu w zakresie odnoszącym się do żądania wydania decyzji przez organ.
Z uwagi jednak na to, że w ocenie Sądu organ pozostawał w bezczynności w dacie wystąpienia ze skargą, Sąd obowiązany był ocenić - stosownie do przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a., czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Analiza okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza zestawienie daty wniosku oraz daty wydania decyzji, doprowadziła Sąd do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Organ nie tylko nie dochował ustawowych terminów załatwienia sprawy, lecz wydał rozstrzygniecie z ponad 2 letnia zwłoką.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji orzeczenia. W przedmiocie zwrotu kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.