Uzasadnienie
J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej zwanego dalej KG SG, w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 14 lipca 2015 r. w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.
Zarządzeniem z dnia 9 września 2016 r. wezwano skarżącego oraz organ do udzielenia informacji, czy przed wniesieniem przedmiotowej skargi, J. K. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z zarzucaną Komendantowi Głównemu Straży Granicznej bezczynnością w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 14 lipca 2015 r. dotyczącego obniżenia dodatku służbowego. Ponadto wezwano do nadesłania kopii tego pisma.
W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia 21 września 2016 r. stwierdził, że na podstawie posiadanych informacji nie jest w stanie udzielić wyczerpującej odpowiedzi, bowiem wymaga ona analizy wszystkich dokumentów wysyłanych do Komendanta Głównego Straży Granicznej. Wobec powyższego skarżący wniósł o uwzględnienie jako żądanego wezwania - wniosku z dnia 20 września 2016 r. złożonego do KG SG, który skarżący przesłał w załączeniu.
Natomiast KG SG pismem z dnia 22 września 2016 r. odpowiedział, że organ nie posiada informacji, aby J. K. przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z zarzucaną bezczynnością w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 14 lipca 2015 r. dotyczącego obniżenia dodatku służbowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skarg na bezczynność organu, która polega na nie zajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w określonej prawem formie, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) dalej kpa. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, w ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie, służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podkreślić należy, że z analizy akt administracyjnych oraz oświadczeń skarżącego i organu wynika, iż przed wniesieniem skargi do WSA w Warszawie na bezczynność KG SG, skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa – nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.
Natomiast nadesłanego przy piśmie z dnia 21 września 2016 r. pisma skarżącego z dnia 20 września 2016 r. (odpis pisma z dnia 20 września 2016 r. znajduje się w aktach sądowych) nie można uznać za opisane w art. 37 § 1 kpa wezwanie przede wszystkim dlatego, że zostało złożone do organu już po wniesieniu skargi na bezczynność. Zaznaczyć także należy, że treść ww. pisma z dnia 20 września 2016 r. nie nawiązuje do bezczynności organu dotyczącej rozpatrzenia wniosku z dnia 14 lipca 2015 r. złożonego w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.
Podsumowując, podnieść należy, że wskazany stan faktyczny nie spełnia normy art. 52 ppsa. Skarga na bezczynność powinna być w niniejszej sprawie poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie (art. 37 § 1 kpa). Przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, ponieważ skarżący przed jej wniesieniem nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia na drodze administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.