Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 września 2016 r. odrzucił skargę J. K. na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 14 lipca 2015 r. dotyczącego obniżenia dodatku służbowego.
Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 13 października 2016 r. Wraz z odpisem orzeczenia skarżącemu doręczono również pouczenie z którego wynika, że od wskazanego postanowienia przysługuje skarga kasacyjna którą należy wnieść w terminie 30 dni do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego Sądu. W pouczeniu zawarto również między innymi informację, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym.
W dniu 17 października 2016 r. J. K. wniósł do Sądu pismo zatytułowane "Sprzeciw/Zażalenie" od postanowienia WSA w Warszawie z dnia 30 września 2016 r. o odrzuceniu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej ppsa), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1–10. Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 § 1 ppsa).
W niniejszej sprawie wniesione przez skarżącego zażalenie, nie jest środkiem odwoławczym dopuszczalnym w niniejszej sprawie.
Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 września 2016 r. o odrzuceniu skargi na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej. Sąd wydał przedmiotowe postanowienie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. W myśl cytowanego powyżej art. 173 § 1 ppsa, od tego rodzaju postanowień kończących postępowanie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec powyższego zażalenie J. K. podlega odrzuceniu.
Zauważyć również należy, że rozpoznawany środek odwoławczy, nawet traktowany jako skarga kasacyjna, nie mógł zostać uznany za skutecznie wniesiony. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 ppsa), a przedmiotowe pismo z dnia 14 października 2016 r. J. K. sporządził osobiście. Wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, jedynie gdy sporządzającym tę skargę jest sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 ppsa). Z akt sprawy, ani z treści pisma nie wynika, aby skarżący należał do katalogu osób uprawnionych do osobistego wniesienia skargi kasacyjnej.
Podsumowując stwierdzić należy, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie jest niedopuszczalne, bowiem właściwym środkiem kwestionowania postanowienia z dnia 30 września 2016 r. jest skarga kasacyjna, która powinna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.