Uzasadnienie
W dniu 28 marca 2008 r. J. O. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Urzędu Pracy w M. i zażądał zobowiązania Urzędu Pracy do udzielenia pomocy w sprawie zatrudnienia zgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Urząd Pracy w M., wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia w postaci zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz z uwagi na to, że regulacja art. 50 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie daje podstaw do występowania z ewentualnymi roszczeniami względem Powiatowego Urzędu Pracy w zakresie udzielenia pomocy w znalezieniu pracy.
Natomiast pismem z dnia 14 kwietnia 2008 r. skarżący cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 4. a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Podkreślić należy, że sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zatem w rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie ma ustalenie czy Powiatowy Urząd Pracy w M. miał obowiązek rozpatrzyć w formie prawem przewidzianej albo też wydać akt lub podjąć czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wskazać należy, że do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy, na podstawie treści art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, należy m. in. udzielanie pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w znalezieniu pracy przez pośrednictwo pracy, poradnictwo zawodowe i informację zawodową oraz pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy.
Powyższy przepis wymienia zatem obowiązki organu w kwestii udzielania pomocy bezrobotnym poszukującym pracy, wskazując przykłady działań organu w tym zakresie, ale postępowanie takie nie kończy się żadnym z rozstrzygnięć wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obowiązek udzielenia pomocy bezrobotnym w poszukiwaniu pracy nie łączy się z żadnymi sankcjami wobec organu za nieskuteczną, czy nawet niewystarczającą pomoc urzędu pracy w tej kwestii, ponieważ podmiot ten zobowiązany jest wyłącznie do pomocy w znalezieniu pracy, ale już nie do zagwarantowania pozytywnego efektu w postaci zapewnienia miejsca pracy, a tylko taka regulacja mogłaby skutkować nałożeniem jakichkolwiek sankcji prawnych.
Wobec tego, że skargę na bezczynność organu można wnieść wyłącznie w przypadkach przewidzianych w powołanym wyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, Sąd stwierdza, że skarga J. O. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na niedopuszczalność skargi Sąd nie rozpoznał wniosku o cofnięcie skargi, ponieważ Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. "Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.
W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu." (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, niepubl.).
W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 160 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.