Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2003 r., zatytułowanym "wniosek o wypłatę niedopłaty uposażenia", ppłk rez. J. K. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej o wypłatę różnicy pomiędzy uposażeniem należnym a uposażeniem wypłaconym za okres od [...] stycznia 1998 r. do [...] stycznia 2001 r. wraz z ustawowymi odsetkami za okres zwłoki oraz wszystkimi należnościami pochodnymi od uposażenia zasadniczego, tj. od nagrody rocznej. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że do dnia [...] września 1998 r. pozostawał w dyspozycji szefa Jednostki Wojskowej Nr [...] – BOR i otrzymywał uposażenie według grupy uposażenia U-12 oraz dodatek specjalny według wskaźnika 34%.
Następnie został wyznaczony na stanowisko służbowe, na którym przysługiwało uposażenie zasadnicze według grupy uposażenia U-13. Wnioskodawca zaakcentował, że w stosunku do decyzji uposażeniowej nie uruchomiono postępowania o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej o zmianie grupy uposażenia z grupy U-12 na U-13. Ponadto organ nie złożył mu żadnej propozycji wyznaczenia na jakiekolwiek stanowisko służbowe i nie zabiegał o jego zgodę na obniżenie grupy uposażenia.
W dniu [...] maja 2006 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpatrzenia ww. wniosku z dnia [...] marca 2003 r. o wypłatę niedopłaconego uposażenia należnego z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za okres od [...] stycznia 1999 r. do [...] stycznia 2001 r. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2006 r. sygn. akt II SA 2208/05. Wskazany wyrok, zdaniem skarżącego, wyjaśnia wątpliwości co do treści przepisów prawnych w zakresie właściwości Ministra Obrony Narodowej w kwestii uposażenia byłych żołnierzy ze zlikwidowanych jednostek wojskowych podporządkowanych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zawiera on wiążącą ocenę prawną, zgodnie z którą w świetle postanowień ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2004 r., uprawnionym do rozstrzygania spraw żołnierzy zawodowych związanych z pełnieniem zawodowej służby wojskowej, w tym w kwestii uposażenia, jest Minister Obrony Narodowej.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, wskazując, że wydanie decyzji dotyczących wypłaty stosownych należności zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w postaci żądania strony o zmianę w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] stycznia 2001 r., w której Minister zwolnił J. K. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł z dniem [...] stycznia 2001 r. do rezerwy, wskutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy. Organ podkreślił, że w chwili udzielania odpowiedzi na skargę zakończyło się postępowanie w drugiej instancji, a więc Minister Obrony Narodowej nie pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 września 2006 r. sygn. akt II SAB/Wa 103/06, uznając brak podstaw do wydania orzeczenia stwierdzającego pozostawanie organu w bezczynności, oddalił skargę J. K. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2003 r. dotyczącego wypłaty uposażenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że pismem z dnia [...] marca 2003 r. J. K. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wypłatę nieopłaconego uposażenia, należnego z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za okres od [...] stycznia 1999 r. do [...] stycznia 2001 r. Następnie w skardze na bezczynność, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2208/05, wniósł o zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej, aby ten rozpatrzył powyższy wniosek i wydał decyzję w sprawie wypłaty niedopłaconego uposażenia, należnego z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Z kolei Minister Obrony Narodowej w piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. wyjaśnił, że nigdy nie wpłynął do niego wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2003 r. w przedmiocie wypłaty uposażenia, ani bezpośredni, ani jako wniosek przekazany do rozpoznania według właściwości z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zdaniem Sądu skarżący wystąpił więc ze skargą na bezczynność Ministra Obrony Narodowej, który nie był zobowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, albowiem nie wpłynął do niego wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2003 r.
Od powyższego orzeczenia J. K. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono m.in., iż skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2006 r., złożonym do akt sądowych na ponad 3 tygodnie przed rozprawą wykazał, że jego wniosek z dnia [...] marca 2003 r. wpłynął do Ministra Obrony Narodowej oraz, że był adresowany do tego organu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, wyrokiem z dnia 18 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 1940/06 uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie podjęto czynności niezbędnych do wyjaśnienia nasuwających się wątpliwości, a tym samym oddalenie skargi na bezczynność było przedwczesne. Wytknięte uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, potwierdzeniem czego są złożone przez skarżącego dodatkowe dokumenty, w tym wniosek z [...] marca 2003 r. z pieczątką potwierdzającą jego wpływ do Sekretariatu Ministerstwa Obrony Narodowej w dniu [...] kwietnia 2003 r.
Na rozprawie w dniu 17 lipca 2008 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik organu oświadczył, że decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], umarzającą postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości należnego ppłk. rez. J. K. uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego od dnia [...] stycznia 1998 r. do dnia [...] stycznia 2001 r. oraz ustalenia innych należności pieniężnych należnych oficerowi w tym okresie, których podstawę obliczenia stanowiło uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, został rozpoznany wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2003 r. Z uwagi na powyższe wniósł o umorzenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organów wyznaczają przepisy art. 3 par. 2 pkt 1-4a powołanej ustawy. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, dokonania czynności albo stwierdzenia lub uznania uprawnienia bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Stosownie do art. 161 par. 1 pkt 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z określonych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi była bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2003 r. o wypłatę uposażenia. Wydanie przez Ministra Obrony Narodowej w dniu [...] lipca 2008 r. decyzji nr [...], a tym samym uwzględnienie żądania skarżącego przez organ po wniesieniu skargi, spowodowało, iż postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, zaś obowiązkiem Sądu było wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania.
Z tych względów, na podstawie art. 161 par. 1 pkt 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji postanowienia.