Uzasadnienie
Pismem z 31 października 2013 r. J. S. i K. S. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przedsiębiorstwa Eksploatacji [...] S.A. z siedzibą w [...], polegającą na nierozpatrzeniu wniosku z [...] lutego 2012 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżących został wezwany – pod rygorem odrzucenia skargi – do uiszczenia, w terminie 7 dni, wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości po 100 zł od każdego ze skarżących.
Wezwanie Sądu zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżących, na wskazany w skardze adres, 27 grudnia 2013 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 34 akt sądowych). 3 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżących uiścił wpis w wysokości 100 zł., nie określił przy tym, którego ze skarżących on dotyczy. W tytule przelewu zostali bowiem wskazani oboje skarżący.
Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalono, że do 21 stycznia 2014 r. skarżący nie uiścili należnej od wniesionej skargi opłaty sądowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. stanowi natomiast, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Stosownie zaś do art. 214 ust. 2 P.p.s.a. pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.
Z powyższego przepisu wynika, że zasada, iż wnoszone przez kilka osób pismo podlega jednej opłacie, ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, tj. wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Opłata ta obciąża wówczas te osoby solidarnie, co oznacza, że jej uiszczenie przez jedną z tych osób zwalnia pozostałe od obowiązku uiszczenia opłaty. Natomiast w przypadku współuczestnictwa formalnego każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. O istnieniu wspólnych praw i obowiązków, o których mowa w art. 214 § 2 P.p.s.a. nie przesądza również wniesienie skargi jednym pismem, podanie jednego adresu do doręczeń czy też posiadanie tego samego pełnomocnika w sprawie (por. M. Niezgódka-Medek "Komentarz do art. 214 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", publ. LEX, nr: 99996).
W zakresie kosztów sądowych w sprawach dotyczących informacji publicznych wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z 24 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 20/13 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że w sprawie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej każdy ze skarżących reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego, czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą osiągnąć skarżący jest dla nich wspólny. W takiej sytuacji, bez wątpienia można stwierdzić, że po stronie skarżących występuje współuczestnictwo, jednakże ma ono charakter formalny. Takiego zaś współuczestnictwa nie obejmuje przepis art. 214 § 2 P.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 6 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 968/04 (niepubl.) wspólne prawa lub obowiązki byłyby wówczas, gdyby wynikały one z tego samego tytułu prawnego.
Natomiast w niniejszej sprawie, każdy ze skarżących we własnym imieniu realizuje uprawnienia przyznane przez prawo do informacji publicznej, zatem skarżący winni uiścić wpis sądowy oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. W tym miejscu należy zauważyć, że 3 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżących uiścił wpis w wysokości 100 zł., nie określił przy tym, którego ze skarżących on dotyczy. W tytule przelewu zostali bowiem wskazani oboje skarżący. Zaznaczenia przy tym wymaga, że w zarządzeniu wzywającym do uiszczenia wpisu sądowego wskazano, że należy uiścić wpis sądowy w kwocie po 100 zł od każdego ze skarżących.
Skoro zatem pełnomocnik skarżących nie określił w imieniu, której ze stron skarżących został uiszczony wpis w kwocie 100 zł, Sąd uznał, że został on wpłacony od skargi obu skarżących, a to oznacza, że strona skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu i nie uiściła należnego wpisu sądowego. Należy bowiem zauważyć, że w niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, iż po stronie skarżącej występują dwie osoby wpis sądowy wynosi 200 zł. Skarga zatem, jako nieopłacona, podlega odrzuceniu.
Z tych względów, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 postanowienia.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 ust. 1 pkt 1 P.p.s.a.