Uzasadnienie
Fundacja [...] z siedzibą w [...] złożyła do Kierownika Delegatury w [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] wniosek z dnia 9 grudnia 2013 r. o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowiska, wniosków i opinii podmiotów przeprowadzających dotychczas kontrole obiektu zabytkowego [...], nr rej. [...]. W dniu 28 stycznia 2014 r. strona wezwała organ do niezwłocznego udzielenia informacji publicznej.
Następnie Fundacja [...] pismem z dnia 25 kwietnia 2014 r. wniosła do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zażalenie na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 9 grudnia 2013 r.
W dniu 29 sierpnia 2014 r. Fundacja [...] działając na podstawie art. 37 § 1 i 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, wniosła do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Strona stwierdziła, że postępowanie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie zostało zakończone, a wnioskodawca nie został poinformowany o przyczynach zwłoki, ani o terminie załatwienia sprawy.
W piśmie z dnia 16 stycznia 2015 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego poinformował o wyznaczeniu terminu rozstrzygnięcia sprawy na dzień 15 kwietnia 2015 r. Organ stwierdził, że załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa nie było możliwe ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego działając na podstawie art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1446) oraz art. 17 pkt 2 i art. 37 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego uznał powyższe zażalenie za nieuzasadnione.
Fundacja [...] z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 30 marca 2015 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie zażalenia znak [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatura w [...] w sprawie wniosku z dnia 9 grudnia 2013 r. o udzielenie informacji publicznej.
Skarżący zażądał zobowiązania Ministra do wydania - w terminie określonym przez Sąd, decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie oraz zasądzenia kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że organ pomimo upływu ustawowych terminów do rozpatrzenia zażalenia nie poinformował strony o przyczynach zwłoki i o planowanym terminie rozpoznania sprawy. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego przez pięć miesięcy nie odniósł się do zgłoszonego przez Fundację wezwania do wydania decyzji w niniejszej sprawie. Dopiero pismem z dnia 16 stycznia 2015 r., wyznaczył termin rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W ocenie skarżącego, postępowanie prowadzone jest przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sposób przewlekły i z naruszeniem ustawowych terminów rozstrzygania spraw administracyjnych, ustalonych w przepisach art. 35 § 1 i § 3 kpa. Podniósł także, że przedmiotowej sprawy nie sposób uznać za szczególnie skomplikowaną, zatem stopień zawiłości sprawy nie uzasadnia prowadzenia postępowania z naruszeniem terminów ustawowych. Natomiast przewlekłość postępowania wynika z niemożności wyegzekwowania obowiązków ciążących na podległej Ministrowi, Delegaturze Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...], który nie przekazał w terminie akt sprawy.
Skarżący podkreślił, że organ administracji ma obowiązek respektowania zasad postępowania administracyjnego w tym wynikającej z art. 12 kpa, zasady szybkości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Kontrola działalności administracji publicznej (art. 3 § 2 ppsa) przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Stosownie do pkt 8 ww. artykułu sądy administracyjne orzekają również w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Przedmiotem niniejszego postępowania, jest skarga Fundacji [...] z siedzibą w [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dotyczącego rozpatrzenia zażalenia na bezczynność w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej.
W niniejszej sprawie skarżący w trybie art. 37 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego wniósł do Ministra zażalenie na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatury w [...].
Podnieść należy, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia na które stronie nie przysługuje zażalenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00 - ONSA z 2002 r. nr 4, poz.144).
W konsekwencji również skarga na to postanowienie jest niedopuszczalna. Takie postanowienie organu nie może być również postrzegane jako (opisanego w art. 3 § 1 pkt 4 ppsa) inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa zaskarżalna da sądu (por. postanowienie WSA w Gliwicach sygn. akt IV SAB/Gl 21/09).
W kontekście wyżej przedstawionych rozważań, podnieść należy, że skoro postanowienie organu kończące postępowanie wszczęte w trybie art. 37 § 1 kpa, nie może być skutecznie zaskarżone do sądu administracyjnego, to również niedopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłość organu w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w tym trybie.
Wobec powyższego skargę Fundacji [...] z siedzibą w [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie rozpatrzenia zażalenia z dnia 25 kwietnia 2014 r. złożonego w trybie art. 37 § 1 kpa należy odrzucić jako niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.