Uzasadnienie
W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy J. T. oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Podał, że jest inwalidą I grupy. Na dochód skarżącego składa się renta inwalidzka w wysokości 560 zł oraz dodatek pielęgnacyjny w wysokości 160 zł. Skarżący, będący osobą w podeszłym wieku, wskazał na zły stan swego zdrowia oraz konieczność ponoszenia stałych wydatków na leki w wysokości około 150-200 zł, opłaty za gaz – 43 zł, energię elektryczną – 46 zł, telefon – 50-70 zł miesięcznie. Wnioskodawca podał, że jest współwłaścicielem 14-letniego samochodu, innego majątku nie posiada. Oświadczył, że bez uszczerbku na zdrowiu nie jest w stanie ponieść żadnych kosztów.
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego. Stosownie natomiast do art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Dochód wnioskodawcy w łącznej wysokości 720 zł miesięcznie przy uwzględnieniu kosztów codziennego utrzymania oraz koniecznych stałych wydatków na leki, nie pozwala na poniesienie kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Skarżący nie posiada też oszczędności, które mógłby przeznaczyć na wskazany cel.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w pkt. 1, 2 i 3 postanowienia.