Uzasadnienie
K. J. pismem z [...] października 2016 r. wniósł, w trybie art. 37 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, do Komendanta Głównego Policji zażalenie na przewlekłość postępowania w przedmiocie rozpatrzenia zażaleń z dnia [...] sierpnia 2016 r. od postanowień Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] i [...].
Pismem z [...] grudnia 2016 r. l.dz. [...] Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia KGP poinformował stronę, że Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu ww. zażaleń z dnia [...] sierpnia 2016 r. wydał: postanowienie nr [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie nr [...] oraz postanowienie nr [...] z dnia [...] października 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie nr [...].
K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie niezałatwienia wskazanego zażalenia z dnia [...] października 2016 r. złożonego w trybie art. 37 K.p.a.
Zdaniem skarżącego pisma organu z dnia [...] grudnia 2016 r. l.dz. [...] nie można uznać za prawidłowe załatwienie wniesionego zażalenia. Organ pozostaje zatem w bezczynności, która ma charakter rażącego naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 kpa nie podlega zaskarżeniu do Sadu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach wymienionych w art. art. 3 § 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne są właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanym przepisie.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie niezałatwienia zażalenia z dnia [...] października 2016 r. złożonego w trybie art. 37 K.p.a.
Zażalenie wniesione w trybie art. 37 K.p.a. na bezczynność organu jest szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od przewidzianego w art. 141 – 144 K.p.a. Nie jest ono wnoszone jako środek zaskarżenia postanowienia, ale służy zmotywowaniu organu do załatwienia sprawy w ustawowym terminie. Zakres czynności podejmowanych przez organ jest ściśle określony treścią art. 37 § 2 K.p.a.
Rozpoznanie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Postępowanie organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ma charakter wpadkowy, brak mu zatem cech samodzielnego postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2259/10, Lex nr 1145577).
W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie niezałatwienia zażalenia z dnia [...] października 2016 r. złożonego w trybie art. 37 K.p.a. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.