Uzasadnienie
J. K. w dniu [...] sierpnia 2015 r., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wnosił o przesłanie kopii decyzji Burmistrza Gminy K., którą zatwierdzony został podział działki nr [...] w obrębie ew. [...] w jednostce ewidencyjnej K. miasto przy ul. S. Jednocześnie wnosił o wyjaśnienie, jak ów podział ma się do zapisu § 39 ust. 2 pkt 1 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] kwietnia 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gruntów terenu [...]: "Należy utrzymywać ekstensywny charakter zabudowy mieszkaniowej, przyjmując zasady podziału na działki budowlane: minimalna szerokość frontu nowej działki budowlanej - 20,0 m".
Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Urząd Miasta i Gminy K., odpowiadając na wniosek J. K. z dnia [...] sierpnia 2015 r., który wpłynął do Urzędu Miasta i Gminy K. w dniu [...] sierpnia 2015 r., dotyczący udzielenia informacji publicznej, w załączeniu niniejszego pisma przesyłał kserokopię decyzji nr [...] Burmistrza Gminy K. z dnia [...] lipca 2009 r. dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w K. przy ul. S., stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...].
Jednocześnie poinformował, że podział ww. nieruchomości został dokonany niezależnie od ustaleń planu miejscowego na podstawie art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Wskazał, iż w przekazanej kserokopii decyzji zostały zakryte dane osobowe.
W dniu [...] sierpnia 2015 r. J. K., wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Gminy K. w zakresie nieudzielenia informacji publicznej zawartej w zapytaniu z dnia [...] sierpnia 2015 r.
W uzasadnieniu skargi wniósł o:
- 1. przesłanie żądanej informacji przez Burmistrza Gminy K. zgodnie z wnioskiem bez zbędnej zwłoki tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ppsa,
- 2. uwzględnienie skargi na bezczynność Burmistrza Gminy K. przez WSA w Warszawie i zobowiązanie Burmistrza Gminy K. do załatwienia przedmiotowej sprawy, w określonym przez WSA w Warszawie terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez Burmistrza Miasta Gminy K. w trybie autokontroli,
- 3. zasądzenie od Burmistrza Gminy K. na rzecz skarżącego – J. K. kosztów postępowania w kwocie 357 zł (wynagrodzenia pełnomocnika 240 zł (1 x stawka minimalna), kosztów sądowych – wpisu 100 zł, kosztów udzielonego pełnomocnictwa – opłaty skarbowej 17 zł).
W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu [...] sierpnia 2015 r. J. K., w imieniu własnym, złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej – wniósł o przesłanie, między innymi, kopii decyzji Burmistrza Gminy K., którą zatwierdzony został podział działki nr [...] w obrębie ew. [...] w jednostce ewidencyjnej K. - miasto przy ul. S. Burmistrz Gminy K. pomimo upływu 14 dni nie załatwił sprawy zgodnie z przepisami prawa tj. nie przesłał żądanej informacji publicznej (art. 13 ust. 1), ani też nie odmówił udostępnienia informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1).
W związku z bezczynnością Burmistrza Gminy K. wniósł jak na wstępie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał, że udzielił odpowiedzi, a kilkudniowa zwłoka była związana z okresem urlopowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r.. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 -4a.
Badając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej trzeba mieć na względzie, iż zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r.. poz. 782 ze zm.), udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nic później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej.
Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje, jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Dopiero przejaw działalności organu w jednej z ww. form działania zwalnia podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z zarzutu bezczynności.
Wyjaśnić także należy, że instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustaleniu, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Powołany przepis zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nic tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym. czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 wyrazu "jednocześnie", nie oznacza że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie.
Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 (dostępnym na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 417‘ § 3 K.c. wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.
Należy zatem stwierdzić, że dokonanie żądanej czynności lub wydanie żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy procesowej (pogląd ten został podzielony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 - oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Z tych względów, Sąd wydał rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 149 § 1 zd. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdził w punkcie 1 sentencji wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne, bądź też wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organ w analizowanym przypadku nie pozostawił wniosku skarżącego bez rozpozna, a kilkudniowe opóźnienie wyjaśnił okresem urlopowym, wniosek został złożony w miesiącu sierpniu.
W sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ ten przestaje tkwić w bezczynności.
Zgodnie zaś z brzmieniem art. 149 § 1 zd. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpatrzenie i uwzględnienie skargi na bezczynność organu może doprowadzić jedynie do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, gdyż rozpoznanie skargi na bezczynność w żadnym razie nie może wkraczać w kwestie merytoryczne dotyczące przyszłego rozstrzygnięcia.
Uznać należy, że gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ wyda akt lub dokona czynności, której domagała się strona, a co do których pozostawał w bezczynności, to postępowanie przed sądem administracyjnym – w zakresie orzeczenia o zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2008 r.. sygn. akt I OPS 6/08, dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Udzielenie odpowiedzi przez Burmistrza Gminy K. już po wniesieniu skargi na bezczynność organu do Sądu, czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym co do rozstrzygnięcia w zakresie zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej, gdyż na dzień orzekania organ nie pozostaje już w tym zakresie w bezczynności.
W zaistniałej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd umorzył postępowanie.