Uzasadnienie
M. S., reprezentowany przez żonę B. S., wniósł w dniu 23 lutego 2010 r. (data nadania na kopercie, k-5 akt sądowych) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie doręczenia decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2009 r. pełnomocnikowi skarżącego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż jego pełnomocnikowi doręczono jedynie kserokopię ww. decyzji w dniu 21 stycznia 2010 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na fakt, iż nie pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności jest uzasadniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już rozstrzygnięcie organu.
W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należy wskazać, iż bezczynność w zakresie doręczenia decyzji administracyjnej mieści się w ramach określonych powyżej przepisem art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tej kwestii Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt II OSK 1539/06 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym doręczenie decyzji administracyjnej jest czynnością procesową, od której uzależniona jest realizacja uprawnienia strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowym. Oznacza to, iż w przypadku nie wykonania tej czynności stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w tym zakresie.
Przechodząc do dalszego rozpoznania niniejszej sprawy należy wskazać, iż skarga M. S. jest niedopuszczalna z innych powodów.
Bezspornym jest, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 stycznia 2010 r. (potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia tego dokumentu znajduje się w aktach sądowych sprawy o sygn. II SAB/Wa 34/10, k-14). Powyższego faktu nie kwestionuje ani skarżący, ani jego pełnomocnik w skardze wniesionej w dniu 23 lutego 2010 r. Biorąc pod uwagę fakt, iż w sprawie skargi na bezczynność organu, przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy w dniu wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności, a więc czy podjął czynności, które zobowiązany był wykonać, to w sytuacji, kiedy żądana czynność została wykonana, należy przyjąć, iż organ nie pozostaje w bezczynności. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy wykonana czynność jest zgodna z wolą strony. Istotne jest jedynie to, czy czynność została wykonana.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, iż pełnomocnikowi została doręczona jedynie kserokopia decyzji, nie zaś jej oryginał i fakt ten nie może być równoznaczny z doręczeniem decyzji, należy wskazać, iż nie może być on uwzględniony. Brak jest bowiem przepisów prawa warunkujących skuteczność doręczenia decyzji od doręczenie jej oryginału (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2003 r. sygn. akt II SA 13/03, publ. LEX nr 149501).
Reasumując, skoro przed złożeniem skargi organ doręczył pełnomocnikowi skarżącego decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., to nie pozostawał on w bezczynności, a zatem skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2010 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.