Uzasadnienie
D. i M. W. oraz M. W. i J. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. "w sprawach przekazanych przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji", których sygnatury oznaczone zostały we wstępie skargi następującymi numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]). Zdaniem skarżących Kolegium pozostaje w bezczynności i narzuca na stronę skarżącą dochodzącą swoich praw dodatkowe obowiązki. Kolegium rażąco narusza również przepisy procedury administracyjnej. We wszystkich wymienionych sprawach skarżący domagają się "przywrócenia poprzedniego stanu i wydania im ich nieruchomości o powierzchniach zgodnych z ewidencją gruntów i zabrania Z. wszystkich nieruchomości przywłaszczonych wspólnie i w porozumieniu u urzędnikami Starostwa i Burmistrza Gminy T.".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym. W motywach odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stwierdziło, że bezczynność organu rozumiana jest przez skarżących jako fakt niezałatwienia przez Kolegium spraw zgodnie z żądaniem strony. Tymczasem wszystkie sześć spraw(o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...]), na które powołuje się skarżąca były przedmiotem rozpatrzenia przez Kolegium. Sporządzono również odpowiedzi na skargi i wraz z z całością akt zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Natomiast w sprawie o nr [...] zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne w trybie nadzwyczajnym (art. 156 k.p.a.), a wydane orzeczenie nie zostało zaskarżone przez skarżących do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w szczególności w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a.(Dz.U. Nr 163, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Przedmiotowy zakres kontroli, jaką sprawują sądy administracyjne określony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a.(Dz.U. Nr 153, poz. 1279 ze zm.). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.
Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki przewidziane w tych przepisach.
Z powyższych przepisów wynika, że wnoszenie skargi na bezczynność organu dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy nie wydają one w ustawowym terminie stosownych rozstrzygnięć (decyzji, postanowień) w postępowaniu administracyjnym lub nie wydają innych niż określone w pkt 1-3 aktów, bądź nie podejmują czynności wynikających bezpośrednio z przepisów prawa.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga w istocie stanowi niezadowolenie skarżących ze sposobu załatwienia jej spraw przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L.. Jak podało Kolegium w odpowiedzi na skargę, w sprawach o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] wydane zostały przez Kolegium postanowienia, które zostały zaskarżone przez skarżących do tutejszego Sądu. Powyższe wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w rejestrach i aktach sądowych, bowiem sprawy te zarejestrowane zostały w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym odpowiednio pod sygnaturami: II SA/Wr 326/05 (sprawa w toku), II SA/Wr 247/05 (sprawa w toku), II SA/Wr 364/05 (sprawa w toku), II SA/Wr 365/05 (sprawa w toku), II SA/Wr 249/05 (sprawa w toku), II SA/Wr 248/05 (wyrok prawomocny).
Natomiast w sprawie o Nr [...], która prowadzona była w trybie nieważnościowym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., skarżący nie wnieśli do Sądu skargi na wydaną decyzję.
A zatem, skoro w powyższych sprawach organ wydał ostateczne orzeczenia, to oznacza, że nie pozostawał w bezczynności, w tych warunkach brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.