Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji oraz zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania.
Pismem z dnia 2 lipca 2014 r. skarżący wnieśli o dokonanie wykładni ww. wyroku podnosząc: "1. ile potrzeba skarżącemu i pokrzywdzonemu obywatelowi by można było w Sądzie stwierdzić rażące naruszenie prawa;
- 2. z jakich powodów i dlaczego Sąd uporczywie pomija wszystkie wnioski i dowody strony skarżącej a wszystko co pisze Burmistrz uznaje za prawdę bez dokumentów: a/ dlaczego Sąd pominął dowód strony skarżącej załączonego do pisma w odpowiedzi na skargę z dnia 27 kwietnia 2014 r. kierowanego przez PINB w T. z dnia 15 września 2000 r.; b/ dlaczego i na jakiej podstawie prawnej Sąd pozwala niszczyć ich pracę ściekami za które Burmistrz pobiera opłaty; c/ na jakiej podstawie prawnej i dlaczego Sąd pozbawia ich decyzji o przeprowadzeniu kontroli szamb na przyrządach- dla nich nie musi być decyzji lecz kontrola szamb by nie były rozprowadzane w ziemi ścieki, by nie niszczyły ich budynku mieszkalnego w budowie;
- 3. z jakich powodów Sąd nie wyjaśnił przerabiania i podrabiania dat wpływu pism Burmistrza do Sądu;
- 4. kto powinien rozpoznać wniosek o wyłączenie Burmistrza i kto na jego bezczynność?"
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. z 2012 r. Dz.U. poz. 270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Nie mieści się w ramach wykładni, o jakiej mowa w ww. przepisie, wyjaśnianie przez Sąd powodów zajętego w sprawie merytorycznego stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach, jak również wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia ani do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnia wyroku nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie, jak również nie może służyć do usuwania ewentualnych merytorycznych błędów orzeczenia.
Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze uznać należy, że wniosek jest przedwczesny, gdyż został złożony zanim sporządzono i doręczono skarżących pisemne uzasadnienie ww. wyroku. Nadto podkreślić trzeba, że treść wyroku z dnia 26 czerwca 2014 r. jest sformułowana w sposób zrozumiały i nie budzi wątpliwości. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny uzasadniające wydanie wyroku. W ocenie Sądu wniosek skarżących zmierza w istocie do uzupełnienia treści uzasadnienia poprzez poszerzanie go o inne elementy. Tymczasem wykładnia wyroku nie może sprowadzać się do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia, jak również udzielania odpowiedzi na zadane pytania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 677/11, www. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając zatem powyższe na uwadze i kierując się dyspozycją z art. 158 p.p.s.a – orzeczono jak w sentencji postanowienia.