Uzasadnienie
M. K. (dalej: skarżąca) złożyła w dniu 6 listopada 2023 r. (data wpływu do organu) skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 5 grudnia 2023 r. wezwano skarżącą do nadesłania kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że odpis powyższego wezwania doręczono stronie skarżącej w trybie doręczenia zastępczego (dwukrotne awizo). Przesyłkę zawierającą to wezwanie awizowano po raz pierwszy w dniu 15 stycznia 2024 r. W dniu 23 stycznia 2024 r. przesyłkę tę awizowano powtórnie, a następnie odesłano ją nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie" (k. 18 akt sądowych).
Wezwanie pozostało bezskuteczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Nadto, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi do sądu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania tryb zaskarżenia został określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) i wiąże się z koniecznością uprzedniego wniesienia ponaglenia (wcześniej zażalenia) do organu wyższego stopnia. Co istotne, ponaglenie zarzucające przewlekłość organu należy złożyć w toku trwającego postępowania. Jak bowiem wskazał – w postanowieniu z dnia 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18) Naczelny Sąd Administracyjny - wniesienie ponaglenia ustawodawca łączy ze stanem zawisłości sprawy w danej instancji i przez to trzeba je rozumieć jako środek służący do zwalczania przewlekłości działania organu i tym samym finalnego zakończenia postępowania administracyjnego.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym skargi i przesłanych akt) nie wynika aby przed wniesieniem skargi skarżąca złożyła ponaglenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w rozpatrzeniu wniosku, kierowane do organu wyższego stopnia. Wobec powyższego, strona została wezwana do nadesłana dowodu wniesienia stosownego ponaglenia. Z akt sprawy wynika, że odpis powyższego wezwania doręczono stronie skarżącej w trybie doręczenia zastępczego (dwukrotne awizo). Przesyłkę zawierającą to wezwanie awizowano po raz pierwszy w dniu 15 stycznia 2024 r. i zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. skargi zostało uznane za doręczone z upływem czternastego dnia, liczonego od daty pierwszego awizo, tj. 29 stycznia 2024 r. (poniedziałek). Termin na wykonanie wezwania Sądu upłynął bezskutecznie, bowiem strona skarżąca nie przestawiła dokumentów wskazanych w wezwaniu.
W tej sytuacji uznać należało, że skarżąca nie wyczerpała trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 37 p.p.s.a. Zatem w konsekwencji skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W tych okolicznościach kierując się dyspozycją art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji postanowienia).