Uzasadnienie
Pismem z 3 września 2024 r. skarżący zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.
W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi.
Sąd z urzędu posiada informację, że w tutejszym Sądzie zawisła już sprawa ze skargi tego samego skarżącego na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wr 281/23. Nieprawomocnym wyrokiem z 31 stycznia 2024 r., sygn. akt I SAB/Wr 281/23 tutejszy Sąd: w pkt. I stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; w pkt. II stwierdził, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt. III w pozostałym zakresie skargę oddalił; w pkt. IV orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata).
Podkreślić należy, że stan zawisłości sprawy, która rozpoczyna się z chwilą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, trwa aż do uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Instytucja "stanu sprawy w toku" oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Sytuacja, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4, zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona przez tę samą stronę i w tym samym przedmiocie skarga jest rozpoznawana merytorycznie. Dopiero przystąpienie przez sąd do merytorycznej oceny skargi legitymuje sąd do odrzucenia skargi później wniesionej przez ten sam podmiot, w tym samym przedmiocie (postanowienie NSA z 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 1509/12, publ. CBOSA).
W okolicznościach sprawy należy podkreślić, że wyrokiem z 31 stycznia 2024 r., sygn. akt I SAB/Wr 281/23 tutejszy Sąd: w pkt. I stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; w pkt. II stwierdził, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt. III w pozostałym zakresie skargę oddalił; w pkt. IV orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten jest nieprawomocny.
W rezultacie stwierdzić należy, że pomiędzy sprawami (I SAB/Wr 281/23 i II SAB/Wr 908/24) zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa (stronami są: O. B. i Wojewoda Dolnośląski), jak również tożsamość przedmiotowa (obie skargi mają za przedmiot bezczynność w sprawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej). Co jednak najistotniejsze, w okolicznościach sprawy, skarga zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wr 281/23 na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego nie została prawomocnie zakończona. Wyrok Sądu pierwszej instancji w tej sprawie został bowiem zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjny i oczekuje na rozpoznanie. Tym samym Sąd nie mógł rozpoznać kolejnej skargi.
Z przywołanych powyżej względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w świetle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis w przypadku pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.