Uzasadnienie
M. K., zastępowana przez adwokata Z. I., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody D.. Zdaniem skarżącej bezczynność organu ma polegać na nierozpoznaniu wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty D. z dnia [...] r. nr [...]. Skarga została wniesiona łącznie ze skargą na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], którym organ odmówił wszczęcia postępowania we wskazanym zakresie.
W odpowiedzi na wezwanie sądu, pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 13 września 2013 r. oświadczył, że nie składał odrębnego zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. na bezczynność Wojewody D..
Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wyjaśniono, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie złożyła zażalenia w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W realiach niniejszej sprawy postępowanie administracyjne przed Wojewodą D., którego dotyczy skarga, toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) w związku z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.).
Trzeba więc zauważyć, że w myśl art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.).
Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych sądowi przez wojewodę oraz wyjaśnień udzielonych przez pełnomocnika skarżącej, skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie złożyła zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia (w niniejszej sprawie byłby to Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). To zaś powoduje, że skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna.
Na marginesie sąd wskazuje, że skarga M. K. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], którym organ odmówił wszczęcia postępowania w ww. sprawie została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Wr 633/13 i wydane w niej zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.