Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 października 2010r. K. i A. Z., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek o wymierzenie grzywny Radzie Miejskiej w [...] z uwagi na niewywiązanie się przez ten organ z obowiązków określonych przepisami art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej określanej jako "p.p.s.a."), polegających na nieprzekazaniu w ustawą określonym terminie skargi na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej [...].
W odpowiedzi udzielonej na powyższy wniosek Rada Miejska w [...] wniosła o jego oddalenie. Jak wskazał organ, po złożeniu przez stronę skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa w dniu 30 czerwca 2010r., skarżący poinformowani zostali, iż sprawa zostanie rozpoznana na wrześniowej sesji Rady Miejskiej w [...]. Dalsze opóźnienia, jak wskazał organ, powstały wskutek czynności podejmowanych przez Wojewodę [...].
Postanowieniem z dnia 11 marca 2011r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OW 33/11 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy jako właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, jest obowiązany przekazać sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Jedną z konsekwencji niezastosowania się do powyższego obowiązku jest - w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. możliwość nałożenia – na wniosek skarżącego – przez sąd administracyjny na organ grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Wymierzenie organowi grzywny określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a. ustawy jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej i służy realizacji sprawnego i terminowego przekazywania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy sądowi administracyjnemu.
Jak wynika z akt sprawy o sygn. II SO/Bd 10/11, uprzednio prowadzonej pod sygn. IV SO/Po 10/10, w dniu 26 sierpnia 2010r. K. i A. Z. wnieśli za pośrednictwem Rady Miejskiej w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej [...]. Wniesienie skargi poprzedzone zostało wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa złożonym w dniu 30 czerwca 2010r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ poinformował skarżących, iż zostanie ono rozpatrzone na wrześniowej sesji Rady Miejskiej w [...], co ma związek z koniecznością zasięgnięcia opinii planisty. Wezwanie organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło zgodnie z 52 § 4 p.p.s.a. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego w takiej sytuacji następuje w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, K. i A. Z. w dniu 26 sierpnia 2010r., zachowując sześćdziesięciodniowy termin, o którym mowa powyżej, wnieśli za pośrednictwem organu skargę do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W związku z powyższym, organ obowiązany był przekazać skargę wraz z aktami sprawy do Sądu do dnia 27 września 2010r. Tymczasem, jak wynika z wniosku, Rada Miejska w [...] uchybiła terminowi i przekazała skargę dnia 13 października 2010r. Podkreślenia wymaga, iż akta administracyjne sprawy przekazane zostały w terminie późniejszym, dnia 19 listopada 2010r.
Na organie administracji, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi ciążą określone prawem wymogi, natomiast w przypadku niedochowania ich, skarżącemu przysługuje, co zostało już powiedziane, uprawnienie domagania się nałożenia na taki organ grzywny. W rozpatrywanej sprawie kwestia naruszenia przez Radę Miejską w [...] postanowień art. 54 § 2 p.p.s.a. nie budzi wąŧpliwości, organ bowiem nie wykonał ciążących na nim zobowiązań przez okres czasu przekraczający wymieniony w przywoływanym przepisie termin trzydziestodniowy. W tej sytuacji Sąd zwolniony jest z prowadzenia dodatkowych czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego w sprawie, albowiem stan ten nie jest sporny.
Skarżący stosownie do postanowień art. 55 § 1 wyżej p.p.s.a. skorzystali z przysługującego mu prawa i wystąpili do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego o wymierzenie Radzie Miejskiej w [...] grzywny. Zgodnie z tym przepisem Sąd administracyjny może w takim przypadku orzec o wymierzeniu grzywny organowi administracji dopuszczającemu się uchybienia polegającego na nie udzieleniu odpowiedzi na wniesioną skargę i na nie przekazaniu jej wraz z aktami sprawy w terminie trzydziestu dni do sądu administracyjnego.
W odniesieniu do wysokości wymierzonej grzywny przepisy powyższego przepisu odsyłają do postanowień art. 154 § 6 przedmiotowej ustawy. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny uprawniony jest wymierzyć organowi administracji grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego średniego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Aktualnie kwota ta wynosi 2.822,66 zł i wynika z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2010 roku i w drugim półroczu 2010 r. (M.P. Nr 15, poz. 156), zatem maksymalna kwota grzywny wynosi 28.226,60 zł. Wskazać należy, iż Sąd rozpoznający wniosek o wymierzenie grzywny, ma możliwość zadecydowania zarówno o samym fakcie wymierzenia lub niewymierzenia grzywny, jak i o wysokości ewentualnej grzywny.
Zwrócić uwagę należy, iż okres czasu, który upłynął od dnia wniesienia do Rady Miejskiej w [...] skargi do dnia jej przekazania do Sądu wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy nie był okresem bardzo długim, jednakże bezsprzeczne jest to, że samo uchybienie miało miejsce, co skłania tutejszy Sąd do wymierzenia Radzie Miejskiej w [...] grzywny. Podnoszone przez organ okoliczności usprawiedliwiające nieprzekazanie w terminie ustawowym skargi do sądu administracyjnego, czyli brak możliwości nadania biegu sprawie z uwagi na sezon urlopowy, nie zasługują na uwzględnienie, bowiem jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 kwietnia 2005r., sygn. akt I OZ 360/05 nie może organ dopuszczający się naruszenia przepisów prawa w tym przypadku art. 54 § 2 w/w ustawy zasłaniać się skutecznie problemami wewnętrznymi występującymi w jego działalności. Do problemów wewnętrznych w omawianym przypadku zaliczyć można niemożność przeprowadzenia sesji Rady. Okoliczność powyższa nie zwalnia organu z obowiązku przekazania skargi do Sądu, może jedynie stanowić swoistą okoliczność łagodzącą winę organu.
Kolejną kwestią wymagającą rozstrzygnięcia to wysokość wymierzonej grzywny. Ustawodawca nie określa dolnej granicy grzywny, natomiast jak to zostało powyżej zaznaczone grzywna może być wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego średniego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, zatem do kwoty 28.226,60 zł. Na wysokość przedmiotowej grzywny wpływ mają argumenty podnoszone przez organ administracji publicznej, który dopuścił się uchybienia, jak również dotychczasowy jego sposób postępowania. Podniesione okoliczności pozwalają uznać, że grzywna w wysokości 500 zł będzie wystarczającą i uwzględniająca wszystkie okoliczności sprawy.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 209 ww. ustawy.