Uzasadnienie
T.T. pismem datowanym na dzień [...] marca 2024 r. i wniesionym elektronicznie wniósł o wymierzenie Burmistrzowi Miasta [...] grzywny za niedopełnienie obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to jest nieprzekazanie jego skargi do tutejszego sądu wraz z odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od jej złożenia.
W uzasadnieniu złożonego wniosku podał, że 26 stycznia 2024 r. złożył przez system ePUAP skargę na bezczynność organu, która do dnia złożenia wniosku nie została przekazana do tutejszego sądu.
W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ przyznał, że skarga strony nie została przekazana do sądu w ustawowym terminie przez niedopatrzenie pracownika i prowadzoną przez niego inwentaryzację. Jak wskazano nie było to działanie celowe i organ pouczył pracownika oraz podjął działania zapobiegające powtórzeniu się takiej sytuacji. Skargę przekazano zaś do sądu 2 kwietnia 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.).
Przesłanką orzeczenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych we wskazanych wyżej przepisach. Wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest zatem od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ ustawowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenie wniosku przez stronę.
W ocenie Sądu przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione bowiem jasne jest (co podają strony i wynika z akt sprawy II SAB/Go 28/24), że skarga wniesiona przez stronę do tutejszego sądu, za pośrednictwem organu, dnia 26 stycznia 2024 r. została przekazana do sądu dnia 3 kwietnia 2024 r. czyli po upływie terminu wskazanego w art. 54 § 2 p.p.s.a.
W tej sytuacji sąd zobligowany był orzec grzywnę, gdyż przesłanką do jej wymierzenia jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie i nie ma na to wpływu przyczyna zawinienia. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że grzywna ma charakter dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny, bowiem służy nie tylko zmuszeniu organu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, lecz również ma na celu wywarcie na organie represji za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie oraz zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukaranego jak i przez inne organy (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 2 oraz postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., I OZ 232/13, CBOSA).
Jednakowoż przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia mogą natomiast rzutować na wysokość wymierzonej grzywny. Sąd orzeka bowiem o grzywnie według swego uznania, wymierzając ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie. To co w odpowiedzi na skargę podał organ, czemu nie zaprzecza strona (która nie określiła również wysokości wnioskowanej grzywny) w ocenie sądu wskazuje, że wymierzenie grzywny w niskiej wysokości będzie wystarczające dla realizacji jej celów. Sąd wziął tu pod uwagę także to, że skarga została przekazana i została już nawet rozstrzygnięta (por. wyrok wydany w sprawie II SAB/Go 28/24).
Z tych względów Sąd uznał, że grzywna w kwocie 100 zł jest współmierna do stwierdzonego uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I postanowienia.
O kosztach należnych wnioskującemu orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 1 oraz 209 p.p.s.a. zasądzając od organu na jego rzecz kwotę uiszczonego wpisu od wniosku – 100 zł. Innych kosztów postępowania sądowego bowiem nie było.